Belind Këlliçi është bërë prapë i gjallë sot, në përpjekjet e fundit për të fituar zemrën e Sali Berishës dhe për t’u zgjedhur kryetar i grupit parlamentar. Me një deklaratë të gjatë, ai sulmoi Edi Ramën, duke e shpallur autokrat, shantazhues të gjyqtarëve dhe kreun e “Narkoshtetit të parë të Europës”. Në narrativën e Këlliçit, kryeministri nuk merret më me reforma, por i ka shpallur luftë personalisht gjyqtarëve që guxojnë të mos i binden.
Deri këtu gjithçka duket si një mision fisnik për të mbrojtur drejtësinë nga presioni politik. Por problemi është se Këlliçi ka kujdes të shohë vetëm gjysmën e filmit. Sepse, nga ana tjetër, Sali Berisha, njeriu nga i cili varet edhe e ardhmja e tij politike, nuk lë ditë pa sulmuar prokurorët e SPAK, të cilët i quan “vegla të Ramës”, “mercenarë të Sorosit” dhe “bandë të inkriminuar”. Gjyqtarët e GJKKO-së janë për të “të shitur”, çdo vendim kundër tij është “politik”, dhe çdo proces gjyqësor është “komplot”.
Pra, Rama i turpëron gjyqtarët duke i etiketuar si pengesa për integrimin, Berisha i sulmon duke i shpallur armiq personalë, dhe Këlliçi, në vend që të mbajë një standard të njëjtë, zgjohet vetëm për një anë të medaljes. Përballë Ramës është “i gjallë”, përballë Berishës është “i shurdhër”. Një opozitar që pretendon se mbron drejtësinë, por që në fakt sheh vetëm aty ku e çon interesi personal.
Kështu, drejtësia shqiptare gjendet e sulmuar nga të gjitha anët: një kryeministër që e shantazhon me arrogancën e pushtetit, një ish-kryeministër që e kërcënon nga frëngjia e akuzës, dhe një Belind Këlliçi që bën sikur është rojtari i saj, por në realitet është thjesht aktori i dorës së dytë në teatrin e partisë. Një figurant që del në skenë vetëm për të recituar refrenin kundër Ramës, e që zhduket sapo Berisha fillon monologun e tij të zakonshëm.
Në fund, Këlliçi mbetet “i gjallë” me orar politik: ndizet vetëm kur shefit i duhet drita dhe fiket sapo shefi tjetër hap gojën. Një opozitar me bateri të komanduar, që më shumë bën për tallje sesa për politikë.
