Në një vend normal, një ministëri shëndetësie do të publikonte statistika për ilaçet që mungojnë, aparaturat jashtë funksionit, radhët e pafundme në spitale apo pacientët që detyrohen të trokasin në privat sepse sistemi publik nuk u jep dot as shërbimin bazë.
Në Shqipëri ndodh e kundërta.
Ministria e Shëndetësisë dhe Mbrojtjes Sociale gjen kohë të publikojë në faqen e saj një grua të shtrirë në spital, në një nga momentet më të vështira të jetës së saj, si pjesë e një postimi propagandistik për “Ditën Botërore të Preeklampsisë”. Një njeri i zakonshëm, një paciente, një hallexhie shqiptare, e kthyer në material marketingu institucional për të prodhuar ndjeshmëri artificiale në rrjete sociale.
Dhe ironia bëhet edhe më e rëndë kur mendon se kjo është e njëjta ministri për të cilën qytetarët ankohen çdo ditë për mungesë ilaçesh, analiza të pamundura, aparatura të prishura ose jashtë përdorimit dhe spitale publike që shpesh funksionojnë më shumë si korridore tranziti drejt klinikave private.
Sepse ky është modeli shqiptar i “suksesit” në shëndetësi: pacienti fotografohet në krevat për Facebook, ndërsa më pas familjarët enden duke kërkuar ilaçet që mungojnë ose një aparat rezonance që punon.
Postimi flet për “kujdes të hershëm” dhe “profesionalizëm”. Por profesionalizmi nuk matet me emoji zemrash në Facebook dhe as me ekspozimin publik të njerëzve në ditët më të vështira të tyre. Profesionalizmi fillon kur një shtet siguron ilaçe, aparatura funksionale dhe dinjitet për pacientët, jo kur i përdor ata si dekor emocional për propagandën e radhës.
Dhe ndoshta ky është detaji më brutal i gjithë historisë: në Shqipëri, pacienti nuk trajtohet më si qytetar që ka nevojë për shërbim. Trajtohet si figurant në marketingun e shtetit.
