Nga Ermal Hasimja
Dënimi i figurës së Enver Hoxhës pa dënuar komunizmin si ideologji është jo vetëm i pamjaftueshëm, por edhe shumë i rrezikshëm. Diktatura komuniste në Shqipëri nuk ishte gjakatare dhe rrënuese thjesht për shkak të kriminelit Enver Hoxha, por për shkak të marksizëm-leninizmit. Ajo do të ishte njësoj gjakatare e rrënuese nëse në vend të Enverit do të vinte një komunist tjetër.
Dhe ishte e tillë edhe me Stalinin, Maon e qindra marksistë të tjerë nëpër botë. Sa herë që marksizëm-leninizmi është zbatuar diku ka përfunduar kurdoherë në terror dhe mjerim. Nuk është rastësi e as paaftësi njerëzore. Është pasoja logjike e një ideologjie që ngrihet kundër lirisë dhe natyrës njerëzore. E thoshte qartazi edhe Marksi kur predikonte revolucionin e dhunshëm dhe diktaturën e proletariatit: askush nuk do të pranojë me dëshirë të heqë dorë nga prona private dhe rrjedhimisht nga liria e tij. Prandaj duhet terrori dhe lufta e klasave. Terrori nuk është çështje sadizmi e komunistëve, por nevojë e pashmangshme e imponimit të një ideologjie çnjerëzore.
Sa herë që dënojmë Enver Hoxhën dhe anashkalojmë marksizmin kontribojmë në harrimin e historisë dhe krijimin e truallit pjellor për rigjallërimin e marksizmit.
Ky status u nxit nga një postim i gjatë i një institucioni që supozohet që të merret me dënimin e komunizmit dhe e bën këtë duke dënuar Enver Hoxhën pa përmendur as edhe një herë të vetme komunizmin apo marksizmin.
Frymëzohet gjithashtu edhe nga biseda me një të persekutuar që po më shpjegonte para pak ditësh se Enveri ishte mizor dhe nuk e kishte zbatuar komunizmin si duhet. Në fakt po ta kishte zbatuar edhe pak fare më mirë sot nuk do të ishim gjallë asnjëri.
