-Nga Agim Xhafka
Ka disa ditë që në supermarketet tona nuk gjenden prodhime bulmeti të markave shqiptare. Psh kosin e “Argjirofarmës” nuk e kap lehtë kund. Përgjigja është, nuk kemi lëndë të parë. E shpjeguar thjesht, nuk kemi qumësht pra. Ndërkohë sipas burimeve zyrtare importi i miellit të qumështit nga Sërbia a nga ndonjë fqinji ynë është rritur 12% krahasuar me vjet. Mangësi në tregjet tona nuk ka veç për bulmetin. Mungojnë plot artikuj. Në fakt syri sheh bollëk nga importi. Që nga portokajtë, (grekë spanjollë), domate nga Maqedonia e Italia, kastraveca, speca, patëllxhane nga jashtë e deri boronica e mjedra italiane. As patatet nuk i kemi më shqiptare. As mollët madje e paradoksi është që dhe në Korçë shiten mollë nga Maqedonia.
Ndërsa ndesh e mëson për këtë anomali që na kushton shtrenjtë, dëgjon lajme për miliona e miliona turistë. Që tek ne paguakan veç krevatin se ushqim blenë prodhimet e tyre, pra ndihmojnë fermerin e shtetit nga vijnë.
Qeveria shqiptare ia ka bërë shurrën baçes, kështu thuhet popullorçe kur vendin e le të ecë pa strategji dhe ide. Të kapim ç’të kapim është moto e ditës për çdo politikan. Zoti na ka dhënë pasuri pa fund. Fusha pjellore, male plot pyje, lëndina të paana, dete dhe liqene, diell 250 ditë në vit. E ndërkohë marrim qumësht në Sërbi, mish në Brazil, portokaj në Greqi, mollë në Itali. Gjithçka, gjithçka e blejmë, nuk e prodhojmë. Sikur jetojmë në shkretëtirë, në mes thatësirës, zhegut e rërës. Sikur na mungon pjelloria e tokës, tradita, përvoja, njerëzit. Na morën frymën hajdutët, manipulatorët, demagogët që na e shesin për progres dhe mungesën e një ushqimi modest, normal, të prodhuar nga djersa jonë.
Toka po rri djerë tash sa vjet, fshatarët kanë ikur, punojnë në toka të tjera. Bagëtia si njerëzia, pakësohet çdo vit. Do kemi mall pas ca vitesh të shohim një dele, një dhi a një lopë të gjallë. Live, duke ecur në një rrugë fshati. Do kemi mall…
