Pas mbylljes së Kampit të Tepelenës, jeta e të mbijetuarve, nënave, fëmijëve, grave, burrave dhe të moshuarve nuk do të ndryshonte. Përkundrazi... Shtëpisë së tyre të munguar mes dhimbjesh, pasigurie, urie, do i zinin vendin barakat e internimit në Savër, Plug, Gradishtë, Çermë, Gjazë, Kryekuq, Rrapëz dhe në fshatra të tjera të Myzeqesë.
“?ℎ??ë ??? ?ë ??????????? ?ë ???ℎë? ??? ????????, ? ?ℎ?ë?????ë ?ë?ër ?????. ?? ?ë ???ë?, ??ë ????ë ????ë? ?ë ????, ? ?ℎ?ë?????ë ????? ?????ë? ?ë? ???ë. ??? ???ℎ?ë ???ℎ?? ?????ℎ???, ??????, ???????ℎ? ???ë ?ë ?ë??ë, ??? ?ℎ?ë????ℎ??ℎ? ?ër ??ë ???ë...”-shkëputur nga dëshmia e z. Simon Mirakaj.
Në korrik të vitit 2019, nisi dokumentimi vizual i kampeve të punës në Lushnjë, duke identifikuar vendet ku për dekada me radhë jetuan qindra familje, të larguara nga kampi i Tepelenës drejt barakave të reja të internimit, si Mirakajt, familja Pervizi, Dine, Mulleti, Kaloshi, Merlikaj, Kola, Spahiu e shumë të tjerë.
Rrugëtimi nisi në fshatrat e Myzeqesë ku u vendosën të internuarit, për të fotografuar me radhë barakat, shtëpitë, banesat, vendin ku mbahej apeli, kinemanë/vatrën e kulturës, ku demaskoheshin të ndëshkuarit, apo zyrën e operativit, nga e cila dolën në pranga Mikel Koliqi, Dine Dine, Dedë Gjon Markagjoni e Selim Daci.
