Ka njerëz që nuk largohen thjesht nga jeta. Ikja e tyre lë pas një boshllëk që ndihet në familje, te miqtë, në lagje, në qytet. Shpëtim Stërmasi, Shiku siç e thërrisnin të gjithë, ishte një prej tyre.
Ai ishte nga ata burra të Tiranës së vjetër që nuk kishin nevojë të flisnin shumë për të treguar kush ishin. Mjaftonte prania, mënyra si të shihnin në sy, qetësia me të cilën mbanin mbi vete një jetë të vështirë dhe një histori që shumëkush nuk do ta përballonte dot.
Shiku u largua nga kjo jetë duke lënë pas dhimbjen e familjes, të miqve dhe të gjithë atyre që e njohën si njeri të fortë, të drejtë dhe të papërkulur. Por la pas edhe diçka më të madhe se dhimbja: kujtimin e një njeriu që nuk u thye.
Regjimi komunist e arrestoi të ri, e futi në burg, e përballi me hetuesi, dhunë dhe tortura. Vitet më të bukura të jetës iu morën pas hekurave, siç iu morën mijëra shqiptarëve që nuk pranuan të bëheshin pjesë e frikës. Por edhe aty, në errësirën e burgjeve të diktaturës, Shiku ruajti atë që njeriu ka më të shtrenjtë: dinjitetin.
Ata që e kanë njohur e dinë se ai nuk e mbante vuajtjen si flamur për t’u dukur. Nuk ishte njeri që kërkonte lavdi për plagët e veta. Ishte nga ata që dhimbjen e mbajnë brenda, me burrëri të heshtur, dhe vazhdojnë jetën pa u ankuar, pa u bërë të hidhur, pa e humbur respektin për njerëzit.
Pas rënies së komunizmit, Shiku vijoi të shërbente në jetën publike, në radhët e policisë dhe në detyra të rëndësishme në Ministrinë e Brendshme. Por për ata që e deshën, ai mbeti mbi të gjitha njeriu i shtëpisë, miku i mirë, qytetari fisnik, tiranasi i vjetër që mbante fjalën dhe nuk e ulte kokën.
Familja humbet njeriun e saj të dashur. Miqtë humbin një shok të rrallë. Tirana humbet një pjesë të kujtesës së saj. Dhe Shqipëria humbet një dëshmitar të gjallë të një kohe kur të qëndroje njeri ishte shpesh më e vështirë se të mbijetoje.
Shik Stërmasi nuk largohet si një emër në një lajm. Largohet si një jetë e tërë që meriton të kujtohet me respekt. Si një burrë që vuajti, por nuk u përkul. Si një njeri që e deshi jetën, familjen dhe qytetin e tij pa bujë, por me gjithë zemër.
Lamtumirë Shik.
Tirana do ta mbajë mend jo vetëm për burgun që kaloi, por për njeriun që mbeti.
