-Nga Agim Xhafka
Iku dhe Bedriu. Boshatisi apartamentin dhe i ngarkoi të gjitha në makinën që po e priste te oborri. U përqafuam me lotë në sy. Mbushi 28 vjet fqinj me ne. Kur po na përshëndesnin me dorë, ai dhe e shoqja Berta, më tha gruaja:
-E dhanë me qira shtëpinë se nuk ia dilnin dot. Me dy pensione as ilaçet nuk paguanin. Mjerim i madh.
-Po vetë ku do banojnë? Te ndonjë i afërm, apo do shkojnë te qyteti ku lindën?
-Jo, jo. Morën një garsonierë andej nga Kamza. E kapën lirë. U ngelen ca para çdo muaj.
Bënë llogari të moshuarit. Dhanë me qira dhe morën me qira. Në këto hesape hyn kushdo që do të ruajë dinjitetin. Se kur atë nuk ta mbron shteti yt e mbron vetë. Do na marrë malli për miqtë e mij. Eh,…
-Shkojmë e i shohim ndonjë ditë,-më tha gruaja.
-I hypim autobuzit se kemi dhe abone free,-sa doja t’i thoja, por m’u duk ironi që nuk i shkonte trishtimit.
Makina doli nga oborri. Na la pas tymin e zi si lëndim të kohëve që po jetojmë.
