-Nga Agim Xhafka
Para ca ditësh shkova nga halli në Korçë. Kisha tre ditë që isha kthyer prej andej, por largimi nga kjo jetë i Metit, një kushëriri të afërt, më nxiti të udhëtoja. Jo në varrim se s’pata kohë, në fakt më lajmëruan dhe vonë, por në të shtatat. Bëra mirë që u ndodha nga që u mblodhëm si fis. U shmallëm dmth, mësuam boll për njëri-tjetrin. E nga që dhoma u mbush veç me të moshuar u çudita pak. Qe e djelë andaj kushërinjtë mund të kishin marrë me vete djemtë apo dhe vajzat e tyre.
-Në punë çuni, Genti? -pyeta Dritën.
-Në Amerikë, vëlla. Ka mote.
Uau, nuk dija gjë.
-Pse s’more vajzën?-i thashë Razos.
-Vajza në Selanik. I mbushi 25 vite aty.
Më tej më treguan gjithë globin. Që nga Greqia, Italia, Gjermania, islanda, Anglia, Amerika e në fund e mbylli Leko.
-Djali sa më ngushëlloi tani nga Australia.
U err. Dola në oborr, të tretja trishtimin. Përjashta ndriçonin ca llampa të zbehta të rrugëve. Asnjë shtëpi me drita ndezur. Terr ngado, aq sa më hante syri. U ktheva dhe u propozova kushërinjve:
-Ta mbajmë në Korçë një djalë të fisit. T’i lidhim një pagë. Ta kemi si gjelin e farës, të na ruajë mbiemrin. Se u firaksëm.-propozova.
Mendova se qe çast solemn. Do pritej si zgjidhje e mençur. Por ata ia krisën gazit.
-Për ç’djalë po flet bre? Ne po bëhemi gati t’ja mbathim për vete. Rinia nuk gjen punë e s’ka të ardhme këtu, por edhe ne të moshuarit nuk kemi gjë në vijë. As pensione, as mjekë, as ilaçe, as ngrohje, as…
E ky propozim në ngushëllim fluturoi drejt e në harrim. Të gjithë në atë dhomë tregonin se ku do të shtegtonin. Si fole dallëndyshe në shtator m’u duk mjedisi atje. E kushërinjtë si dallëndyshet që fluturojnë drejt vendeve të ngrohta…
