Partia Demokratike duket se ka ndërtuar një agjendë të sajën denoncimesh, të shpërndarë në disa fusha ku ndërthuren pushteti, paraja dhe lejet shtetërore: ndërtimet, lejet e ndërtimit, bankat, kazinotë, koncesionet, bizneset që rriten nën hijen e qeverisë dhe personazhet që shfaqen gjithmonë aty ku shteti firmos shpejt, hesht gjatë dhe shpjegon pak.
Në këtë hartë denoncimesh, një pjesë të rëndësishme e ka marrë përsipër deputeti i PD-së, Belind Këlliçi. Brenda pak muajsh, ai ka dalë publikisht me dy çështje të forta: licencimin e “Jet Bank” dhe aferën e pretenduar të kazinosë te “Air Albania”, ku përmendi lidhje me rrethin e Olsi Ramës. Të dyja u paraqitën si skandale të mëdha. Të dyja u shoqëruan me dokumente, pyetje publike, akuza politike dhe thirrje për hetim. Por të dyja, në një moment, u lanë pezull.
Rasti më flagrant është ai i kazinosë. Denoncimi shpërtheu më 28 korrik, kur Këlliçi dhe Berisha dolën publikisht me pretendimin se pas licencës së kazinosë te “Air Albania” fshihej një skemë me kompani, rivlerësim prone dhe lidhje me Olsi Ramën. Sipas denoncimit, një tokë e blerë për rreth 320 mijë euro ishte rivlerësuar në 26 milionë euro dhe më pas ishte përdorur në një skemë që çonte te kontrolli i kazinosë. Të nesërmen, më 29 korrik, Këlliçi e lidhi këtë çështje edhe me ditën e 60-të të protestës së opozitës, duke akuzuar Ramën se kërkonte “besë” nga qytetarët ndërkohë që, sipas tij, familja e kryeministrit përfitonte nga afera të reja. Më 3 gusht, çështja u rikthye me video dhe pyetje të tjera për SPAK.
Pastaj heshtje.
Një denoncim që u paraqit si aferë e rëndë kombëtare zgjati vetëm pak ditë në agjendën politike. U ndez fort, u përdor në podium, u shpërnda në media, prodhoi tituj, dhe më pas u zhduk nga qarkullimi publik si shumë dosje të tjera që opozita i hap me solemnitet dhe i harron me lehtësi. Nëse çështja ishte kaq e rëndë, pse nuk u ndoq deri në fund? Nëse dokumentet ishin kaq komprometuese, pse nuk pati një kalendar të qartë politik, institucional dhe ligjor? Pse nuk u bë presion i vazhdueshëm publik mbi SPAK, mbi institucionet licencuese, mbi kompanitë e përmendura dhe mbi vetë qeverinë?
The same question applies to “Jet Bank”. Këlliçi started this story in January with official letters to the Bank of Albania. In April, he made a public denunciation, raising doubts about the shareholder structure, Jet Holdings BV, Idan Avishai, Oliver Hemmer and alleged links to dubious international schemes. In May, he requested the suspension of the license and a parliamentary investigation. In June, he raised the issue again in the Economy Committee, in front of Governor Gent Sejko. Then this issue also faded away. There was no political finale, there was no sustained institutional battle, there was no daily public pursuit until it was fully clarified.
This is the point where the opposition's denunciation becomes a problem in itself. Because when a member of parliament raises accusations about banks, casinos, permits, money laundering, connections with the government or interests of the prime minister's family, he cannot act as if he is reading a daily status. Either the issue is real and is followed to the end, or it becomes part of that well-known theater where some businesses are hit, some others are spared, some names are included in the statement and some others are carefully kept out of it.
The question is simple and political: why don't the denunciations continue? Why don't the DP deputies, when they come up with serious files, take the battle to the end? Why is the podium of Parliament used to attack some businesses, while an elegant silence is imposed on others? Why does the denunciation have a campaign rhythm, but not institutional persistence?
This is not a protection for anyone from those who are denounced. On the contrary, if behind “Jet Bank”, behind the “Air Albania” casino, behind the construction permits or behind any other license there are government interests, political clientele or suspicious money, they must be investigated to the end. But precisely for this reason, denunciation cannot be used as a political firecracker. You cannot open an issue as a “national scandal” and after four days forget about it.
Because that's where another doubt arises: are these denunciations in the public interest, or part of a pressure game? Are they battles against corruption, or coded signals for certain business groups? Is the opposition denouncing the system, or simply choosing which door to knock on the loudest and which to leave alone?
Belind Këlliçi and the DP have the right to raise any doubts about the way the government grants licenses, permits, concessions or privileges. This is even the opposition's duty. But when denunciations begin with a fuss and end without explanation, they no longer produce transparency. They produce fog. And in the fog, as is known, not only the government hides. The opposition also hides when it will not answer the simplest question: why did you leave it in the middle?
