Nga momentet e para, lëvizja “Shqipëria Bëhet” u prezantua si një nismë që do të sillte frymë të re në politikën shqiptare, duke u mbështetur në tre figura kryesore: aktori i njohur Florjan Binaj, aktivistja e angazhuar Edlira Çepani dhe vetë Adriatik Lapaj. Megjithatë, rruga drejt zgjedhjeve nuk rezultoi aq e qëndrueshme sa pritej, pasi Lapaj humbi dy bashkëpunëtorët me të cilët hodhi hapat e parë në këtë nismë.
Florjan Binaj, i njohur për kontributin e tij në art dhe media, vendosi të largohej nga angazhimet politike, duke e justifikuar këtë hap me përqendrimin në projekte të reja artistike dhe profesionale. Tashmë ai drejton një program televiziv por nuk është tërhequr nga pozicionimi i tij publik individual për çështje të ndryshme.
Ndërkohë, Edlira Çepani, e cila kishte sjellë në lëvizje një zë të fortë aktivizmi, u përball me sfida personale pas ndarjes nga jeta e bashkëshortit. Ajo është rikthyer së fundmi aktiviteteve politike, këtë herë në krah të Gazment Bardhit dhe Jorida Tabakur në SHBA.
Megjithëse largimi i dy figurave të spikatura krijoi boshllëk në strukturën e lëvizjes, Lapaj gjeti një aleat të ri dhe të papritur në opinionistin Arjan Konomi. I njohur për praninë e tij në media dhe për aftësinë për të analizuar zhvillimet sociale dhe politike, Konomi sjell një dimension të ri në strategjinë e Lapajt.
Por, si Binaj dhe Çepani, edhe pse nuk e pranuan publikisht qartazi, u larguan nga “Shqipëria bëhet” për të mos e mbështetur më as publikisht Adriatik Lapajn. Kjo forcë e re rrugëtimin e saj politik e shtroi si partitë e mëdha, ku ka vetëm një emër kryesor dhe të tjerët janë thjesht “numra” për të plotësuar figurën e “njeriut parti”. Ky fenomen nuk është kaq i izoluar në Shqipëri, ku edhe forcat e reja politike po shfaqin sindromën e një kryetari, figurë qendrore, pa mundur të shfaqen në publik si një ekip ku gjithsekush ka detyrat e veta dhe i nënshtrohet një gare politike brenda partisë.
