Të paktën 11 persona kanë humbur jetën nga mbytja në det gjatë këtij sezoni veror, sipas rasteve të raportuara deri më 19 korrik. Ndërsa bilanci i viktimave vazhdon të rritet, reagimi i institucioneve duket se është përqendruar te demonstrimet për dhënien e ndihmës së parë, jo te masa që mund të parandalojnë humbjen e jetëve.
Ministrja e Shëndetësisë deklaron se mjafton që qytetarët të dinë të japin ndihmën e parë, ndërsa Drejtori i Urgjencës Kombëtare është shfaqur krah saj në një demonstrim të organizuar në Tale, ku ekipet simuluan procedurat e reagimit në rast incidentesh në det.
Në pamje të parë, ndërgjegjësimi dhe trajnimi i qytetarëve janë të dobishëm. Askush nuk e vë në diskutim rëndësinë e ndihmës së parë. Por pyetja që shtrohet është një tjetër: a shpëtohen jetët nga demonstrimet pas ngjarjes apo nga parandalimi para se ajo të ndodhë?
Në çdo vend me standarde serioze të sigurisë bregdetare, hallka e parë e mbrojtjes nuk është qytetari që mëson reanimacionin, por vrojtuesi i trajnuar i plazhit, i vendosur aty ku rreziku është real dhe i gatshëm të ndërhyjë brenda sekondave.
Në shumë plazhe publike dhe private në Shqipëri, kjo hallkë ose mungon, ose është formale. Pikërisht kjo është arsyeja pse debati nuk duhet të dominohet nga videot promocionale të institucioneve, por nga pyetjet konkrete: Sa vrojtues detarë janë në shërbim? Sa plazhe janë pa vrojtim? Kush kontrollon zbatimin e detyrimeve ligjore?
Ndihma e parë është e rëndësishme kur aksidenti ka ndodhur. Vrojtuesi detar është ai që, në shumë raste, e pengon tragjedinë të ndodhë.
Prandaj, përballë një vere ku të paktën 11 persona kanë humbur jetën në det, qytetarët kanë nevojë më pak për video propagandistike dhe më shumë për siguri reale në plazhe. Sepse jetët nuk shpëtohen me demonstrime para kamerave, por me masa parandaluese aty ku rreziku fillon.
