Në shumë organizata, fjala “urgjente” është kthyer në cilësim standard. Kërkesat rutinë etiketohen si prioritare, mesazhet shënohen “high priority” pa kriter të qartë dhe kufiri mes asaj që duhet bërë menjëherë dhe asaj që mund të presë është zbehur.
Kjo kulturë e urgjencës së vazhdueshme po krijon stres kronik dhe po dëmton performancën.
Rritja e lidhjes dixhitale dhe kultura “gjithmonë online”, e përforcuar gjatë pandemisë, kanë tkurrur ndjeshëm ndarjen mes punës dhe kohës personale.
Punonjësit përballen me email-e dhe mesazhe në çdo orë, pa qartësi se çfarë është realisht urgjente. Urgjenca e rreme, edhe kur nuk krijohet qëllimisht nga drejtuesit, mund të bëhet normë e ekipit.
Pasojat janë të matshme.
Stresi i vazhdueshëm lidhet me probleme serioze shëndetësore, nga tensioni i lartë dhe çrregullimet e ankthit, te problemet me përqendrimin dhe rënia e produktivitetit.
Në plan afatgjatë, një kulturë e tillë çon në lodhje të thellë, burnout, demotivim dhe largim të talenteve.
Sigurisht, emergjencat ekzistojnë: ndërprerje sistemi, rrjedhje të të dhënave, situata që rrezikojnë klientët ose reputacionin. Por jo çdo detyrë që duket e rëndësishme është urgjente.
Mungesa e dallimit mes urgjentes dhe të rëndësishmes e zhvendos fokusin nga objektivat strategjikë drejt reagimeve të menjëhershme, por jo thelbësore.
Punonjësit, veçanërisht Brezi Z, po e kundërshtojnë këtë model.
Ata kërkojnë respekt për kohën dhe mirëqenien mendore dhe janë më pak të gatshëm të sakrifikojnë balancën personale për kërkesa që nuk kanë ndikim real.
Organizatat që nuk përshtaten rrezikojnë të humbin punonjës të kualifikuar.
Zgjidhja kërkon disiplinë menaxheriale. Drejtuesit duhet të dallojnë qartë:
Çfarë është urgjente dhe e rëndësishme.
Çfarë është e rëndësishme, por jo urgjente.
Çfarë është urgjente, por me ndikim të ulët.
Çfarë nuk është as urgjente dhe as e rëndësishme.
Përdorimi i kornizave si Matrica Eisenhower ndihmon në kategorizimin objektiv të detyrave dhe në shmangien e reagimeve impulsive.
Krijimi i prioriteteve të qarta jo vetëm ul stresin, por rrit fokusin në punën me ndikim strategjik.
Një organizatë nuk mund të operojë në panik të përhershëm pa pasoja. Qartësia mbi prioritetet është përgjegjësi e drejtuesve, dhe është thelbësore për performancë të qëndrueshme dhe mirëqenie të ekipit.
