Në 9 korrik të vitit 1973, në repartin 318 të qytetit Stalin (sot Kuçovë), i njohur si “Burgu i Grave”, shpërtheu një revoltë që ka mbetur e panjohur për publikun. Afro dy muaj pas revoltës së Spaçit, gratë e burgosura në Qytetin Stalin jetonin në kushte çnjerëzore dhe trajtim mizor.
Burgu ishte tejmbushur përtej kapacitetit të tij prej 180 vendesh.
Në vitin 1973, numri i të burgosurave arriti në 292, ndërsa në vitin 1974 u rrit në 363, duke detyruar autoritetet të shkelin rregulloret për ndarjen e të dënuarave sipas llojit të krimit. Prej mbipopullimit të burgosurat nuk ishin të ndara në qeli sipas krimeve të kryera. Ku gratë e dënuara për krime ordinere rrinin bashkë me ato të dënuara për krime politike.
Për shkak të mungesës së hapësirës, dhoma e mjekimit dhe lavanderia ishin kthyer në dhoma fjetjeje, duke përkeqësuar kushtet higjieno-sanitare të burgut. Më shqetësuese ishte fakti se rreth 40 të dënuara flinin në dysheme, mbi çimento të ftohtë, dimër-verë.
Në burg nuk kishte unë të rrjedhshëm, mungesa dushesh dhe të produkteve sanitare. Madje kishte mungesa dhe sapunësh, pecetash, ndërresaash. Këto kushte rrisnin rrezikun e sëmundjeve.
Në këto kushte të vështira, gratë filluan të refuzonin punën dhe të fusnin fshehurazi ushqime dhe cigare, si formë proteste ndaj trajtimit çnjerëzor.
Më 9 korrik 1973, situata u përkeqësua kur njëra prej të dënuarave, Pranvera Ceri, u kap duke marrë një qese me ushqime dhe cigare, në kundërshtim me rregulloren e burgut. Ajo u ndëshkua me izolim dhe u lidh në korridorin e brendshëm.
Ky veprim i gardianeve nxiti reagimin e 17 grave, të udhëhequra nga Yllka Tare, të cilat, në një akt solidariteti dhe guximi, thyen derën e dhomës së izolimit dhe dolën në korridor për të mbrojtur Pranverën.
Ato përdorën metoda të improvizuara për të liruar shoqen dhe u përgatitën të kundërshtonin personelin e burgut, duke mbledhur dërrasa dhe tjegulla si armë të mundshme. I vunë zjarrin dërrasave ndarëse.
Madje, mbushën dhe paguret me urinë për t’ua hedhur në fytyrë personelit, si shenjë proteste dhe përçmimi.
Komanda e repartit, e zënë në befasi nga ky akt rebelimi, kërkoi ndihmë shtesë nga Dega e Punëve të Brendshme të Beratit. Pas një ndërhyrjeje me forcë, 11 të dënuara të tjera u lidhën dhe dënuan me izolim.
