Në tetor të vitit 2014, në Zagreb ndodhi një ngjarje e papritur: kryetari i bashkisë, Milan Bandić, u arrestua së bashku me disa zyrtarë të lartë dhe biznesmenë, nën akuzat për korrupsion, shpërdorim detyre dhe ndikim të paligjshëm. Për vite me radhë, Bandić kishte mbetur i paprekshëm, pavarësisht raportimeve të shumta për afera korruptive dhe shpërdorime në projekte publike. Arrestimi i tij shënoi një tjetër goditje për elitën politike kroate, pas rrëzimit të ish-kryeministrit Ivo Sanader, i cili disa vite më parë ishte dënuar për korrupsion, pavarësisht se dikur shihej si arkitekti i hyrjes së Kroacisë në Bashkimin Europian.
Një nga aferat më të mëdha që rëndonte mbi Bandić ishte menaxhimi i dyshimtë i projekteve infrastrukturore, përfshirë impiantin e trajtimit të ujërave të zeza dhe incineratorin e mbetjeve urbane. Këto projekte, të financuara pjesërisht nga institucione ndërkombëtare, favorizonin kompani të lidhura me pushtetin dhe u përdorën si mekanizma për përfitime personale. Organizatat mjedisore dhe shoqëria civile kishin paralajmëruar për abuzime të tilla, por institucionet kroate dhe partnerët ndërkombëtarë e kishin shpërfillur për një kohë të gjatë këtë alarm. Arrestimi i tij tregoi se as lidhjet e tij të forta politike nuk mund ta mbronin më, një fat i ngjashëm me atë të Sanader.
Ngjashëm me këtë rast, Shqipëria ka përjetuar situata të njëjta, ku kryetarë bashkie, si Erion Veliaj, janë akuzuar për lidhje korruptive në projektet e incineratorëve. Ashtu si Bandić dhe Sanader, edhe Veliaj përdori retorikën e modernizimit dhe zhvillimit urban për të justifikuar projekte të dyshimta, të cilat përfundimisht u bënë objekt hetimi nga drejtësia. Në të dyja vendet, paralajmërimet për korrupsion u shpërfillën për vite, derisa më në fund presioni publik dhe hetimet ndërkombëtare bënë të pamundur shmangien e përgjegjësisë.
Rastet e Zagrebit dhe Tiranës tregojnë një model të zakonshëm të korrupsionit urban në Ballkan: përdorimi i fondeve publike për interesa private, mbështetja politike për të shmangur hetimet dhe rrëzimi i papritur kur presioni ndaj drejtësisë bëhet i pashmangshëm. Historia e Sanader, Bandić dhe Veliaj është një paralajmërim se politikanët e fuqishëm mund ta përdorin përkohësisht sistemin në favorin e tyre, por në fund, drejtësia dhe opinioni publik kanë fuqinë t’i rrëzojnë.
