Etiketa “shtrigë” nuk lidhej gjithmonë me magjinë apo bestytnitë. Sipas autores Lucianne Tonti, gjatë shekujve XV-XVIII shumë gra u akuzuan për magji thjesht sepse ishin të pavarura financiarisht, zotëronin pasuri ose ushtronin profesione që u jepnin ndikim në komunitet.
Në një analizë të botuar nga The Guardian, Tonti sjell historinë e Katherine Harrison, një vejushë nga Connecticut, e cila në shekullin XVII trashëgoi një fermë dhe u bë një nga gratë më të pasura të zonës. Në vend që të rimartohej, ajo drejtoi vetë biznesin, merrej me bletari, prodhimin e birrës, tjerrjen e leshit dhe madje praktikonte astrologjinë.
Në një periudhë kur shoqëria ishte e dominuar nga norma patriarkale, pavarësia e saj u pa me dyshim. Në vitin 1668, Harrison u arrestua dhe u gjykua për magji. Fqinjët e akuzuan se përdorte forca të errëta për të dëmtuar punën e tyre, ndërsa disa pretendonin se ajo shfaqej në shtëpitë e tyre gjatë natës. Megjithëse provat ishin të dobëta, ajo u shpall fajtore dhe u dëbua nga qyteti.
Sipas historianes amerikane Carol F. Karlsen, gratë që trashëgonin pasuri ose nuk kishin trashëgimtarë meshkuj ishin shumë më të ekspozuara ndaj akuzave për magji. Studimet tregojnë se 64% e grave të ndjekura penalisht për magji vinin nga familje pa trashëgimtarë meshkuj, ndërsa përqindja ishte edhe më e lartë mes atyre që u dënuan ose u ekzekutuan.
Edhe profesionet e grave ndikuan në këtë fenomen. Mamitë, shërueset, gratë që përgatisnin ushqime, merreshin me bulmetin apo bletarinë shpesh konsideroheshin kërcënim për burrat që ushtronin të njëjtat profesione. Sipas një studimi të Universitetit të Kembrixhit, këto profesione ishin ndër faktorët që rrisnin rrezikun e akuzave për magji në Europën e shekujve XVI dhe XVII.
Një tjetër shembull është ai i Agnes Sampson, një shëruese skoceze, e cila në vitin 1590 u torturua dhe u ekzekutua pasi u akuzua se kishte përdorur magji kundër mbretit James VI. Mbi gjysma e akuzave ndaj saj lidhej me punën si shëruese.
Sipas autores, përndjekja e grave si “shtriga” ishte shpesh një mënyrë për të kufizuar fuqinë dhe pavarësinë e tyre ekonomike e shoqërore. Edhe pse sot askush nuk digjet më në turrën e druve, Tonti argumenton se termi “shtrigë” vazhdon të përdoret për të sulmuar gra që sfidojnë normat tradicionale ose fitojnë pushtet e ndikim në shoqëri.
