Jo vetëm me listën e “Nisma Shqipëria Bëhet” por edhe me atë të PSD dhe të PS, Komisioneri Ilirjan Celibashi ka marrë kompetenca që nuk i takojnë.
Kodi Zgjedhor, Kushtetuta dhe Rregullorja e Kuvendit e kanë të qartë procedurën e mandatimit të deputetëve të dalë nga listat shumëemërore. Kjo listë është e fiksuar në momentin që miratohet dhe printohet në fletën e votimit dhe nuk ndryshon. Rradha e zëvendësimit, dorëheqjet dhe refuzimi i mandateve janë procedura që zhvillohen vetëm në Kuvend.
Komisioneri Shtetëror i Zgjedhjeve është diplomuar si jurist në vitin 1991 dhe kaq gjë duhet ta dijë ta lexojë edhe vetë, pa këshilltarë. Në çdo rast, kjo gjë i është kujtuar dhe bërë e qartë nga stafi i KQZ. Por përgjigja që kanë marrë ka qenë: “kush pyet për ligjin.” Në administratën shtetërore ekziston një parim që shkelet rrallë: “nuk ushtroj funksione që nuk janë kompetenca ime.”
Ka shumë pak motive përse një zyrtar i lartë i shtetit “vjedh” kompetenca që nuk i takojnë. Pse Celibashi nuk pyet për ligjin në formën e zgjedhur prej tij? Dorëheqjet mund të ndodhnin në Kuvend, ashtu siç e parashikon ligji. Vullneti i partive ose liderëve politikë do të zbatohej njësoj, por sipas procedurës ligjore.
Çfarë nderi ka bërë Celibashi kur “nuk pyeti” për ligjin dhe i ndau vetë mandatet siç ai e di? Pse i duhej të ndryshonte listën duke deklaruar në tejkalim të kompetencave se cilëve u takonin mandatet? Nëse nuk është bërë për një hall personal, a kanë çmim “nderet” që ka bërë Celibashi duke ushtruar kompetenca që i takojnë Kuvendit?
Po rrëmuja që ka shkaktuar me papërgjegjshmëri, për cilin çmim është marrë përsipër prej tij? Të gjitha këto pikëpyetje kanë vetëm një përgjigje: në shkelje të ligjit askush në administratën shtetërore nuk mund të jetë i qetë. Vetëm nëse është i sigurt se pas saj ekziston një marrëveshje politike. Por edhe nëse është e tillë, koha ka treguar se viktima të këtyre marrëveshjeve përfundojnë edhe ata që mendojnë se janë të paprekshëm.
