Një dokument zyrtar i Presidentit Bajram Begaj, dërguar Gjykatës Kushtetuese në lidhje me dekretin për zgjedhjet e 9 nëntorit, ka zbuluar një ton të pazakontë, përtej gjuhës juridike. Në vend të argumenteve të ftohta kushtetuese, materiali i Presidencës tingëllon si një akt qortimi dhe akuze ndaj vetë Gjykatës Kushtetuese — institucioni që sipas Kushtetutës gjykon, mbi të gjithë, për ligjshmërinë e akteve të shtetit.
Në tekst, Presidenca shkon aq larg sa të deklarojë se:
“Gjykatës Kushtetuese i ndalohet kategorikisht nga Kushtetuta të krijojë konflikte, të destabilizojë rendin kushtetues apo të minojë ushtrimin e ligjshëm të kompetencave nga organet e tjera kushtetuese.”
Më tej, thuhet se Gjykata “ka ngritur kurthe ndaj Presidentit” dhe “ka vepruar në mënyrë flagrante, me motive të pashpjegueshme që nuk pranohen nga logjika”.
Një gjuhë e tillë, që në çdo sistem demokratik do të konsiderohej presion mbi një gjykatë, dëshmon për një përshkallëzim institucional të paprecedent.
Në vend që të kufizohet në kufijtë e mbrojtjes ligjore të dekretit, Presidenti duket se po akuzon Gjykatën për shkelje të Kushtetutës, duke e vendosur veten në pozicionin e një arbitri mbi arbitrin — diçka që vetë rendi kushtetues shqiptar nuk e njeh.
Juristë dhe analistë e kanë lexuar këtë si një përpjekje të hapur për të delegjitimuar Kushtetuesen përpara vendimit të 30 tetorit, në çështjen që do të përcaktojë fatin e dekretit të tij për zgjedhjet në Tiranë.
Në thelb, ky nuk është më një debat për nenet 62 apo 115 të Kushtetutës, por një përballje e rrezikshme mes institucioneve që duhet të jenë garancia e shtetit ligjor.
Kur Presidenti i Republikës i jep vetes rolin e gjykatës së gjykatësve, demokracia nuk është më nën mbrojtje — është nën kërcënim.
