Nga Besnik Karaxha
Shqiptarët, pas dekadash rrëmujë, më në fund gjetën ekuilibrin: në krye të qeverisë, Profesor Pilinci – një mendje që përzihet mes Hegelit e Hamzë Kazazit, dhe në krye të Kuvendit, Dimal Basha – një tribun i kohëve moderne, i pajisur me gjuhën e hollë të ironisë dhe me ndonjë dozë të rrezikshme entuziazmi.
Profesor Pilinci, në mbledhjen e parë të qeverisë, e zëvendësoi fjalën “program” me “manifest”. Në vend të buxhetit, ai propozoi një “konstrukt metafizik të mirëqenies së ardhshme”, duke e bindur popullin se pagesa e dritave nuk është krizë, por “sfidë ontologjike”. Çdo pyetje e gazetarëve e kthen në leksion filozofie, duke bërë që askush të mos e kuptojë, por të gjithë të tundin kokën nga frika se mos duken të paditur.
Nga ana tjetër, Kuvendi i Shqipërisë nën drejtimin e Dimal Bashës ngjan më shumë me një akademi antike. Çekani i tij nuk bie për të ndaluar kaosin, por për të dhënë ritëm – një muzikë absurde, ku çdo debat politik tingëllon si kor tragjik i Eskilit i përzier me satirën e Juvenalit. Deputetët flasin, por në fund Dimal Basha i kujton: “Ju nuk po debatoni për ligjin, por për pavdekësinë e shpirtit të këtij kombi.”
