"Jakob von Gunten, ditar" është romani i tretë i Robert Walser-it. Ai u botua më 1909. Personazhi homonim i romanit vjen nga një familje e kamur. Jakobi largohet nga familja dhe vendos t’ia kushtojë jetën shërbimit ndaj të tjerëve. Për të mësuar zanatin e shërbyesit, ai regjistrohet në një institut profesional, të drejtuar nga Banjamentat, vëlla e motër me një marrëdhënie të çuditshme me nxënësit dhe njëri-tjetrin. Mes rebelimit e nënshtrimit, kërkimit të idenitetit dhe vetasgjësimit, Jakobi shënon në ditar këtë përvojë të pazakontë, duke kaluar nga raportimi i ngjarjeve në përsiatje ëndërrimtare. Premisat e rrëfimit duken të thjeshta, por nën sipërfaqe fshihen tensione ekzistenciale të fuqishme e shtresa kuptimore të shumëfishta.
Pak për autorin e romanit:
Robert Walser (1878-1956), ishte poet dhe shkrimtar zviceran i gjuhës gjermane. Ndonëse u vlerësua që në gjallje nga bashkëkohës si Hesse, Benjamin, Kafka, pati përherë vështirësi të jetonte përmes shkrimit, çka e detyroi rëndom, përgjatë gjithë jetës, të kryente dhjetëra profesione të keqpaguara, si shërbyes, kopist, nëpunës. Pati jetë të thjeshtë e të vuajtur. Hyri e doli nëpër shumë institucione të shëndetit mendor, e gjatë gjithë jetës vuajti nga halucinacione dhe kriza të rënda nervore. Walser ishte vetmitar dhe dashamirës i shëtitjeve të gjata më këmbë, veprimtari që e praktikoi deri ditën kur u gjet i vdekur, më 1956, në një fushë me borë jo shumë larg spitalit prikiatrik ku jetonte prej vitesh. Trupi tij, i fotografuar mbi dëborë, përsëriti një tablo të përshkruar me saktësi të një personazhi në një prej romaneve të tij.
Popullariteti i Walser-it u konsolidua sidomos në tri dekadat e fundit të shekullit të kaluar, kur shkrimtarë si Thomas Bernhard, W.G. Sebald e Peter Handke e vendosën atë ndër shkrimtarët më të rëndësishëm të shekullit XX.
