Më 6 Mars 1946 me vendim të Këshillit Ministerial, regjimi komunist mori një hap të rëndësishëm në shkatërrimin e ndikimit të Kishës Katolike në Shqipëri, duke mbyllur të gjitha institucionet shkollore të drejtuara nga kleri katolik dhe konfiskuar të gjitha pronat e tyre, të luajtshme dhe të paluajtshme.
Ky akt, i cili shoqërohej me dëbimin e studentëve dhe mësuesve nga këto institucione, përfaqësonte një goditje të drejtpërdrejtë ndaj mësimdhënies dhe trashëgimisë edukative katolike.
Për më tepër, regjimi komunist i asaj kohe mori kontrollin mbi të gjitha pajisjet dhe orenditë, të cilat u grabitën, duke i përdorur ato për qëllime ideologjike. Ky akt ekstrem tregonte se regjimi e shihte fenë si një kërcënim të drejtpërdrejtë për shtetin dhe autoritetin e partisë, duke e konsideruar si një pengesë të rrezikshme për realizimin e qëllimeve të tij.
Arsyet pas firmosjes së këtij vendimi u mbështetën nga E. Hoxha, i cili argumentonte se “Pas çlirimit, këto organizata, institute e shoqëria, janë bërë qendra të drejtimeve të reaksionit dhe të rezistencës që kundërshtojnë pushtetin popullor. Këto kanë zhvilluar një veprimtari të gjërë subversive e antipopullore.”
Regjimi komunist vepronte në përputhje të plotë me ideologjinë që e kishte ngritur, duke synuar krijimin e një shoqërie pa klasa, ku pronat dhe burimet e vendit ishin nën kontrollin kolektiv të shtetit, në vend që të ishin në duar të individëve apo organizatave private.
Ky ishte një hap që kishte për qëllim forcimin e pushtetit, duke shpërbërë çdo ndikim tjetër të mundshëm nga kisha dhe strukturat fetare.
Burimi: Autoriteti për Informimin mbi Dokumentet e ish Sigurimit të Shtetit
