Përurimi i Xhamisë së Namazgjasë është padyshim një lajm i mirë për besimtarët myslimanë, edhe pse debatet, më së shumti politike dhe dashakeqe, që e kanë shoqëruar që nga nisja e ndërtimit e deri më sot, janë përpjekur të zbehin disi vlerën e vërtetë që ka ky objekt kulti. Besimtarët myslimanë e kanë merituar prej kohësh një hapësirë faljeje të tillë, ashtu si besimtarët ortodoksë dhe katolikë ndërtuan katedralet përkatëse dekada më parë, nga rënia e komunizmit. Por, siç ndodh rëndom, politika përpiqet të fusë hundët dhe të përdorë ndjeshmëritë e besimtarëve, duke synuar të përfitojë sa më shumë prej tyre.
Së fundmi, miratimi i drejtimit të kësaj xhamie nga një imam turk ka nisur të shkaktojë debate, zanafilla e të cilave duket se lidhet më shumë me marrëdhënien e komplikuar mes kryeministrit shqiptar dhe presidentit të Turqisë. Është ende e paqartë dhe e pakuptueshme pse xhamia më e madhe në vend do të drejtohet nga një imam turk, edhe pse qartazi kjo duket të jetë dhurata servile që Edi Rama do t’i bëjë Erdoganit gjatë ceremonisë së inaugurimit të Xhamisë së Namazgjasë.
Edhe pse ky caktim mund të zemërojë shumë nga besimtarët, Rama nuk pyet shumë para faktit se me këto elozhe do të fitojë për një moment vëmendjen dhe mirënjohjen e Erdoganit. Pas 30 vitesh ushtrim të lirë të besimit, nuk ka pse të mos jetë një imam shqiptar ai që drejton xhaminë më të madhe në vend.. Emërimi vjen pas projektit të shpallur nga Rama të shtetit Bektashi, një projekt kryekëput politik, përzien rrezikshëm fenë me politikën dhe çon edhe në copëzim të territorit të shtetit shqiptar.
Kështu ky emërim synon të përçajë edhe më tej komunitetin mysliman, i cili edhe në situatën aktuale është plot me probleme përkatësie dhe ta nënshtrojë atë ndaj luftës politike. Ndërsa presidenti turk, me këtë lëvizje, pretendon se arrin objektivin për largimin e “gylenistëve” nga komuniteti mysliman, kryeministri shqiptar i shton dhe një gur murit përçarës të besimtarëve shqiptarë. Besimtarëve shqiptarë do t’u mbyllet goja për të protestuar kundër pranisë së klerikëve të huaj në komunitetet fetare, veçanërisht kundër emërimit të paligjshëm të Janullatosit në vitin e largët 1992 nën bekimin e sih-Presidentit Berisha.
Dhe e gjitha kjo bëhet më emergjente po të kemi parasysh që, nën drejtimin e Ramës, çuditërisht, regjistrimi i popullsisë prishi balancën tradicionale të feve ndër shqiptarë. Ndaj, këshilla më e mirë që mund t’u jepet atyre që ndihmuan dhe kontribuuan që besimtarët shqiptarë të kenë faltoren e tyre, është të mos e lejojnë Ramën të shkelë në atë xhami. Si hileqar, ai po përpiqet ta përdorë këtë ngjarje për interesat e veta meskine, dhe presidenti Erdogan duhet të kuptojë që Shqipëria është më shumë se Edi Rama dhe “servilizmat” e tij në dukje ndaj presidentit turk.
Marrëdhënia e mirë e Shqipërisë me Turqinë është edhe më jetëgjatë se çdo miqësi që mund të kenë dy drejtues të përkohshëm të këtyre shteteve dhe rob të përkohshëm në këtë jetë.
