Një nga këngët më ikonike të shekullit të 20-të — “Bésame Mucho” — nuk u shkrua nga ndonjë artiste me përvojë, por nga një vajzë 16-vjeçare e rritur në një shkollë të rreptë katolike, ku edhe vetë fjala “puthje” konsiderohej mëkat.
Emri i saj ishte Consuelo Velázquez, edhe pse në atë kohë njihej thjesht si Consuelita — një vajzë ëndërrimtare me sy të mëdhenj dhe gishta të krijuar për tastierën e pianos. E lindur në vitin 1916, në një familje dikur fisnike por tashmë të varfëruar, ajo u rrit mes vështirësive, nën kujdesin e një nëne të ve që rriti pesë fëmijë pa asnjë pasuri.
Që në moshën 4-vjeçare, Consuelo nisi studimet në muzikë. Pa pushime. Pa fundjava. Babai i saj kishte ndërruar jetë herët, dhe nëna, e dëshpëruar për të siguruar një të ardhme për të bijën më të vogël, e vendosi në një shkollë manastiri. Disiplina e rreptë thuajse e theu shpirtërisht — agjërime, lutje, ndëshkime — derisa nëna e saj e mori përsëri në shtëpi.
Pastaj fati luajti melodinë e vet. Një pianist në një recital shkolle vuri re mënyrën se si duart e saj të vogla fluturonin mbi tastierën — dhe i ofroi mësime falas. Së shpejti ajo hyri në Konservatorin Kombëtar të Meksikës dhe nisi rrugëtimin e vështirë për t’u bërë muzikante klasike.
Dhe në moshën 16-vjeçare, pa qenë puthur ndonjëherë, ajo kompozoi “Bésame Mucho.”
“It was a dream,” do të thoshte vite më vonë. “Një vizion i asaj se si mund të ndjehej dashuria.”
E frikësuar nga reagimet, ajo ia dërgoi këngën një radioje nën pseudonim — nga frika se njerëzit do të mendonin se ajo dinte shumë për një “vajzë të ndershme.” Por kënga shpërtheu. Valët zanore u drodhën nga meloditë e saj. Miliona zemra ndalën një rrahje.
Nëna e saj u tmerrua. Fama nuk ishte pjesë e planit — ishte manastiri.
Por bota kishte plane të tjera.
Hollywood-i trokiti në derë. Kontrata. Reflektorë. Madje edhe Walt Disney u mahnit prej saj. Ajo mund të ishte bërë yll kinemaje. Por Consuelo u kthye në Meksikë pas një muaji. Ëndrra e saj nuk ishte fama — ishte muzika. Muzika e vërtetë.
U bë një pianiste klasike e respektuar. Kompozoi gati 200 vepra. Drejtoi Unionin e Kompozitorëve të Meksikës. Shërbeu në Parlament. Por krijimi i saj më i famshëm mbeti gjithmonë ai pëshpërim i butë nga një vajzë që nuk ishte puthur kurrë.
U martua vetëm një herë — pa dashuri, siç donte nëna e saj — me Mariano Rivera Conde, redaktorin e radios që transmetoi për herë të parë “Bésame Mucho.” Patën dy djem. Nuk u rimartua kurrë. Jetoi në heshtje. Vdiq si një thesar kombëtar.
Dhe kënga e saj?
E përkthyer në 120 gjuhë.
E interpretuar nga The Beatles, Sinatra, Presley, Plácido Domingo dhe shumë të tjerë.
Më shumë se 100 milionë kopje të shitura zyrtarisht.
E gjitha nga shpirti i një vajze të heshtur që besonte se dashuria — edhe nëse kurrë nuk preket — është muzikë.
E butë.
E ëmbël.
E përjetshme.
