Opinion nga Muriel
Ka fjalë që në gojën e njeriut të zakonshëm janë thjesht fjalë. Por kur i thotë pushteti, ato marrin peshë tjetër.
“Besa” është një prej tyre.
Në jetën shqiptare, besa nuk ka qenë kurrë zbukurim. Ka qenë fjalë e dhënë, dhe fjala e dhënë ka vlejtur më shumë se çdo letër. Prandaj, kur dikush “e pret në besë”, kjo mbetet ndër fyerjet më të rënda që njeh gjuha jonë. Sepse besa nuk lidhet me falimin. Lidhet me nderin.
Pikërisht për këtë arsye, kur Edi Rama, pas 13 vitesh në pushtet, flet për “Besën”, njerëzit nuk e dëgjojnë si poezi. E dëgjojnë si provë. Dhe prova nuk kalon me fjalë të bukura.
Në politikë, premtimet janë si besa. Por besa nuk vlen ditën që thuhet. Vlen ditët që vijnë pas saj. Ajo matet me atë që ndodh në të vërtetë.
Po shqiptarët çfarë kanë parë këto 13 vjet? Kanë parë radhë në spitale, shërbime që vonohen, njerëz që ikin, të rinj që nuk shohin të ardhme dhe një shtet që shumë herë duket i largët. Kanë parë edhe shumë fjalë. Por fjala, kur ndahet nga vepra, humb peshë.
Populli e ka thënë vetë: s’të pyesin ç’bëre atje, po ç’solle në shtëpi. Edhe në politikë është njësoj. Askush nuk pyet më çfarë u premtua në fillim. Pyetja është çfarë u soll në fund.
Ujku qimen e ndërron, zakonin s’e harron. Mund të ndryshosh sloganin, ngjyrën e fushatës dhe tonin e zërit. Por zakoni i pushtetit nuk ndryshon kaq lehtë. Nëse 13 vjet ke qeverisur me të njëjtën mendësi, me të njëjtën rrethinë dhe me të njëjtën mënyrë sjelljeje ndaj qytetarit, nuk të shpëton një fjalë e madhe në fund.
Prandaj “Besa” në gojën e pushtetit nuk tingëllon gjithmonë si nder. Ndonjëherë tingëllon si vonesë.
Edhe “empatia” është fjalë e bukur. Por empatia nuk matet me zë të butë në televizion. Matet me mënyrën si qeveria i dëgjon njerëzit, si i trajton kritikët, si sillet me ata që ankohen dhe si përgjigjet kur gabon.
Thesi i zbrazët nuk qëndron më këmbë. Mund ta mbushësh një thes me fjalë të mëdha, por nëse brenda nuk ka drejtësi, përkujdesje dhe punë të ndershme, ai bie sapo e prek jeta e përditshme.
Dhe jeta e përditshme në Shqipëri nuk është fjalim. Është spital, zyrë, gjykatë, rrugë, punë, pagesa, pritje.
Prandaj pyetja nuk është nëse “Besa” është fjalë e bukur. Është. Pyetja është pse duhet të besojë sot publiku një pushtet që ka pasur 13 vjet kohë për të treguar ç’vlen, dhe që ende kërkon të mbështetet te një nga fjalët më të shenjta të gjuhës shqipe.
“Rilindja” erdhi me premtimin për ndryshim të madh. Sot, shumë njerëz e shohin si një periudhë ku fjalët u bënë më të mëdha, por besimi më i vogël.
Dhe kur besimi bie, nuk e ngre më dot vetëm një fjalë.
Besa nuk trashëgohet. Nuk shpallet. Nuk blihet me fjalime.
Ajo fitohet.
Dhe kur humbet për shumë kohë, njerëzit nuk e kthejnë më pas me duartrokitje.
