Nuk e njoh Simon Shkrelin. E pranoj gjithashtu se, nuk e njoh as artin e Simon Shkrelit. Por më shqetëson idea që kryetari i Bashkisë Shkodër mendon se është e drejtë të vlerësojë punën e artistit të një teatri. Dikush mund të thotë që, ‘kjo është një e drejtë që ja njeh ligji’. Atëherë ju them që ligji është gabim. Emërimi apo shkarkimi i një aktori teatri nuk mund të trajtohet si emërim apo shkarkim i një pastruese bashkie. Dhe ky duhet të jetë një vendim që e merr vetëm teatri. Sepse teatri, ndryshe nga një institucion administrativ, nuk funksionon me logjikën e bindjes hierarkike apo të efikasitetit burokratik.
Teatri është një hapësirë krijuese, autonome, ku zëri i artistëve nuk mund dhe nuk duhet të heshtet për shkak të preferencave apo interesave politike të radhës. Nëse drejtuesit e institucioneve kulturore zgjidhen apo largohen në varësi të simpatisë së kryetarit të bashkisë, atëherë i kemi dorëzuar artin në duart e pushtetit – dhe kjo nuk është thjesht një padrejtësi, por një kërcënim për vetë lirinë artistike. Në një shoqëri të shëndetshme, politika qëndron larg artit, ose të paktën ka mirësinë që të mos e diktojë përmbajtjen dhe emrat që përfaqësojnë institucionet artistike. Ndërhyrja e pushtetit vendor në jetën e brendshme të një teatri është një formë e heshtur censure.
Nuk ka rëndësi nëse Simon Shkreli është një artist i mirë apo i dobët; rëndësi ka që vendimi për të duhet të merret nga komuniteti i vet artistik, nga kolegët, nga ata që e njohin gjuhën e skenës – jo nga ata që matin suksesin me vota, tendera apo foto në rrjete sociale. Nëse pranojmë që arti të menaxhohet si një zyrë bashkiake, atëherë duhet të jemi të përgatitur që nesër të shohim teatrot të kthehen në zgjatime propagandistike të çdo administrate që vjen në pushtet. Dhe kjo është diçka që një qytet si Shkodra, me historinë e saj të thellë kulturore, nuk mund ta pranojë.
