-Nga Agim Xhafka
Dje në darkë më erdhi kjo sms, “Kolltukët tuaj mbërritën nga Italia në Durrës, zhdoganohen sot dhe nesër paradite çunat do ua sjellin te shtëpia”.
Gëzim i madh se u bënë tre muaj që i porositëm. E në fakt paradite te oborri i pallatit mbërriti makina. U hap mushamaja e karrocerisë dhe prej andej zbritën tre të moshuar. Shtynë kolltukun e parë, e përfshinë me krahë që mos u rrëzohej dhe mes of-ve e uf-ve nisën marrshimin drejt katit të 8-të. Kur i pashë m’u drodh shpirti. Mora vrik në cel pronarin.
-Këta quan çuna ti, mo?
-Po, o vëlla. Çuna është tamam t’i quash se ata janë mbi 60 vjeç. Pate fat ti, mund të të vinin edhe ca mbi 70 vjeç. S’gjen më kund të rinj, ia mbathën jashtë. Të gëzohemi me këta “çunat” që na ngelën, që kanë pensione mizërabël e që shtyhen të punojnë ende.
U trishtova. Te kati i dytë njëri prej tyre, që mezi ngopej me frymë, më pyeti:
-Në ç’kat e keni shtëpinë zotëri?
-Te ky kat e kemi, -i thashë.-Te kati i dytë. Lereni kolltukun këtu dhe zbrisni merrni dy të tjerët.
-Po ne na thanë do i ngjisim në katin e 8-të?-foli me çudi, por dhe me gaz në sy.
-Te ai kat e kishim vërtet, por para tre muajsh, atëhere kur bëmë porosinë. Më pas e ndërruam apartamentin me një komshiun tonë. Zbritëm poshtë, te kati i dytë, se ashensori te ne herë punon e herë rënkon.
Tre “çunat” u lumturuan. U erdhi fryma. Gruaja më pa me admirim.
-Bravo, burrë. Bëre mirë që e ndërrove katin.
Kur ikën të rinjtë e thinjur, ata tre të mirët “gjer në bardhësi”, thirra fqinjët:
-Ore, më jepni një dorë se m’i plasën kolltukët këtu dhe ikën me vrap e u zhdukën ata vagabondët e dreqit,-fola gjoja i nxehur. Por dhe i lehtësuar që iu gjenda si ajër i freskët frymëmarrjes së tyre të shpeshtuar. Dhe kolltukët nuk di pse ato minuta m’u dukën më të bukur, më klasikë.
