Në Shqipëri, absurdi ka gjithmonë vend për të kaluar në një nivel tjetër. Para disa ditësh, policia bastisi zyrat e televizionit News24 me urdhër të Drejtorit të Përgjithshëm, Ilir Proda. Aksioni u zhvillua pa asnjë paralajmërim publik dhe deri sot, Proda nuk ka dhënë asnjë shpjegim për arsyet e këtij veprimi.
Në një vend normal, një ngjarje e tillë do të shkaktonte reagim dhe solidaritet të gjerë nga kolegët e tjerë të medias. Nuk është e thënë që të dalësh në protestë krah për krah me gazetarët e bastisur, por të paktën pritet të mbash një qëndrim dinjitoz. Në Shqipëri, ndodhi e kundërta: një grup gazetarësh nga Unioni i Qarkut Fier vendosën t’i dorëzojnë Prodes një Çertifikatë Mirënjohjeje për transparencë.
Ceremonia u zhvillua mes buzëqeshjesh, komplimenteve dhe fjalëve të mëdha për “standardet europiane të bashkëpunimit mes policisë dhe medias”. Duke i dëgjuar, do të mendoje se po flisnim për një shtet ku policia i fton gazetarët për kafe e biskota përpara se të ndërhyjë, jo për një realitet ku bastisjet ndodhin në heshtje, në orët kur televizioni ka më pak staf në punë.
Çertifikata iu dorëzua Prodes si një trofe për “forcimin e transparencës institucionale”. Njësoj si t’u japësh medaljen e trimërisë “çunave të babit” me makina luksi, thjesht sepse nuk shkelën semaforin e kuq para policisë.
Në këtë histori, humbësi më i madh nuk është vetëm gazetaria e lirë, por edhe solidariteti mes gazetarëve. Sepse kur dinjiteti zëvendësohet me servilizëm dhe fjala “bashkëpunim” përdoret për të larë imazhin e atij që sapo ka mbyllur dyert e kolegëve të tu, nuk kemi më të bëjmë me profesion, por me një parodi të tij. Transparenca, në këtë rast, duket si vaji i ullirit “ekstra i virgjër” që të gjithë betohen për cilësinë e tij, por askush nuk ta tregon dot burimin. Dhe solidariteti mes gazetarëve, mesa duket, nuk është më oksigjeni i profesionit, por parfum i lirë mirënjohjeje.
