Një histori tragjike nga Maroku ka vënë në qendër dramën e të rinjve që rrezikojnë jetën për të arritur në Evropë. Fatin Ben Omar El Azizi, 26 vjeçe dhe futbolliste, humbi jetën teksa përpiqej të notonte nga brigjet marokene drejt enklavës spanjolle të Ceutës. Në të njëjtën ditë, familja e saj mori një telefonatë që do ta bënte tragjedinë edhe më të dhimbshme: vizës së Fatin për në Spanjë i ishte dhënë miratimi.
Fatin ishte mes të paktën 141 personave që humbën jetën gjatë një përpjekjeje masive për të hyrë në Ceuta. Shumica e viktimave besohet se ishin të rinj nën moshën 35-vjeçare, të cilët u mbytën në det ose humbën jetën gjatë kaosit në kufirin tokësor.
Futbolli, ëndrra për një jetë tjetër
Për Fatin, futbolli nuk ishte thjesht një pasion. Ishte shpresa e saj për t’u larguar nga varfëria dhe për të ndërtuar një jetë më të mirë.
26-vjeçarja kishte luajtur prej vitesh në ligën rajonale marokene me Moghreb Atlético Tetuán. Ajo jetonte në Tetouan, në veri të Marokut, së bashku me nënën dhe pjesën tjetër të familjes. Babai i kishte vdekur kur ajo ishte vetëm 12 vjeçe.
Trajneri i saj tregoi për “The Guardian” se Fatin ishte e apasionuar pas futbollit dhe stërvitej rregullisht, çdo të martë në stadium dhe të enjten në plazh.
Por pasioni nuk mjaftonte për të siguruar jetesën. Kur skuadra fitonte, ajo merrte rreth 260 dirhemë, afërsisht 25 euro. Kur humbiste, nuk paguhej fare.
Për të siguruar të ardhura të tjera dhe për të ndihmuar familjen, Fatin punonte në varrezat më të vjetra të Tetouanit. Pastronte varret dhe shiste tufa borziloku, një bimë që përdoret në traditat myslimane të varrimit.
“Ajo ëndërronte të arrinte Evropën përmes futbollit”, ka treguar nëna e saj, Jamila.
Sot, Fatin prehet pikërisht në varrezat ku dikur punonte.
Telefonata që erdhi shumë vonë
Mëngjesin e 30 korrikut, Jamila mori një telefonatë nga një person që kërkoi të fliste me Fatin.
“Unë jam nëna e saj”, iu përgjigj.
Në anën tjetër të telefonit e informuan se viza spanjolle e vajzës ishte miratuar dhe se Fatin duhej të paraqitej në konsullatën në Tangier me dokumentin e identifikimit për ta marrë.
Nëna nuk e dinte se vajza kishte aplikuar për vizë. Ajo nuk di as sot se për çfarë lloj vize bëhej fjalë apo se ku planifikonte të shkonte Fatin.
Dhe pikërisht këtu qëndron ironia tragjike e historisë: ndërsa rruga ligjore drejt Spanjës sapo i ishte hapur, Fatin po rrezikonte jetën për ta arritur atë përmes detit.
Po atë ditë, 26-vjeçarja u mbyt gjatë tentativës për të mbërritur në Ceuta.
Familja e kërkoi gjatë gjithë natës
Në javët para vdekjes, nëna kishte vënë re se Fatin kishte ndryshuar. Ishte bërë më e heshtur, e trishtuar dhe e tërhequr.
Kur vajza nuk u kthye në shtëpi, familja nisi ta kërkonte gjatë gjithë natës. Më vonë, një i ri mbërriti në shtëpinë e tyre dhe pyeti nëse Fatin kishte qenë e veshur me tuta sportive. Ai u tregoi se e reja kishte goditur kokën gjatë përpjekjes për të kaluar drejt Ceutës.
Jamila nuk pati forcë të hynte në vendin ku mbaheshin trupat e viktimave.
“Nuk doja që ai imazh të më ngulitej në kujtesë”, tregoi ajo.
Në fund, ishte motra e saj që identifikoi trupin e 26-vjeçares.
“Tani jam vetëm, pa fëmijët e mi”
Por drama e Jamilës nuk përfundoi me vdekjen e Fatin.
Pas tragjedisë, ajo zbuloi se edhe dy fëmijët e tjerë ishin larguar. Djali i madh arriti të mbërrinte në Ceuta dhe e kontaktoi me telefon, ndërsa nëna vazhdon të presë lajme për vajzën e saj vetëm 14 vjeçe, e cila besohet se gjithashtu ka kaluar drejt enklavës spanjolle.
“Tani jam vetëm, pa fëmijët e mi”, tha Jamila për “The Guardian”.
Historia e Fatin është bërë simbol i dëshpërimit të një pjese të rinisë marokene. Papunësia mes të rinjve mbetet e lartë, ndërsa pagat e ulëta dhe mungesa e perspektivës shtyjnë shumë prej tyre të shohin emigrimin drejt Evropës si të vetmen rrugë për një të ardhme më të mirë.
Dhe për Fatin, ajo e ardhme ishte vetëm një telefonatë larg. Viza që mund ta çonte ligjërisht në Spanjë u miratua pikërisht ditën kur ajo humbi jetën duke u përpjekur të arrinte atje me not.
