Mes dokumenteve të periudhës komuniste gjendet edhe një letër prekëse e nënës së Sokrat Dodbibës drejtuar Enver Hoxhës. Në të, një grua e moshuar kërkonte lirimin e djalit të saj, ish-ministrit të Financave, bankierit dhe deputetit të njohur, i cili prej vitesh mbahej i burgosur në Burrel. Ajo i lutej udhëheqësit komunist të tregonte mëshirë dhe të mos e linte të birin të kalbej në burg, por kërkesa e saj nuk u mor parasysh.
Sokrat Dodbiba ishte një nga figurat më të rëndësishme të administratës financiare shqiptare para vendosjes së regjimit komunist. Emri i tij lidhet edhe me qëndrimin kundërshtues ndaj përpjekjeve të autoriteteve gjermane për të vënë dorë mbi rezervat e arit shqiptar gjatë Luftës së Dytë Botërore. Megjithatë, pas marrjes së pushtetit nga komunistët në fund të vitit 1944, ai u arrestua dhe u dënua si pjesë e elitës së vjetër shtetërore që regjimi synonte të eliminonte.
Vitet kaluan në qelitë e Burgut të Burrelit, ndërsa familja vazhdonte përpjekjet për ta shpëtuar. Letra e nënës së tij mbetet një dëshmi e dhimbshme e asaj kohe, kur familjarët e të burgosurve politikë kërkonin falje, ulje dënimi apo lirime, por përballeshin me heshtjen e pushtetit. Në rastin e Dodbibës, as mosha e thyer e nënës dhe as lutjet e saj nuk sollën ndryshim në fatin e të birit.
Sokrat Dodbiba nuk doli më i gjallë nga burgu. Pas dymbëdhjetë vitesh izolimi, ai vdiq në Burgun e Burrelit në vitin 1956. Kështu mori fund jeta e njeriut që kishte drejtuar financat e shtetit shqiptar dhe që, sipas dëshmive historike, kishte kundërshtuar përpjekjet për t’i kaluar arin shqiptar pushtuesve gjermanë. Letra e nënës së tij mbeti pa përgjigje, ndërsa historia e tij u kthye në një nga shembujt më domethënës të fatit që regjimi komunist rezervoi për shumë prej figurave të elitës shqiptare të para vitit 1944.
