-Nga Agim Xhafka
Një kollë e lehtë, pak temperaturë e me vrap arrita në farmaci. Nga që kishte njerëz hyra në rradhë.
-Unë për tensionin kam këtë ilaç,-fliste një mesoburrë e i tregonte farmacistes kutinë.
-E kemi, e kemi,-buzëqeshte ajo.
-Po a rimbursohet?
-Jo, jo. Për tension rimburosohen veç këto, -dhe i nxori një listë para.
-Po doktori më tha që të marr këtë,-e burri ngulte këmbë e tregonte sërish kutinë.
-Merre dhe paguaje vetë. -i dha zgjidhje farmacistja.
-Edhe pse derdh sigurim shëndetësor tash 25 vjet? Dmth ju na paguani si rimbursim jo ilaçet që na jep mjeku, por ato që cakton shteti. Budallallëk.
-Ilaçe me “mblesëri”,-ia prita me një metaforë këndej nga cepi i farmacisë.
Më pas njësoj debati. I erdhi rradha një çuni që për fat të keq qe me diabet. Nga ilaçet që përdorte asnjë nuk ia paguanin sigurimet. Ai qe mësuar siç duket me këtë anomali ndaj tha:
-Lekët që paguajmë ne si sigurim shëndetësor qeveria ua jep ca deputetëve apo ca ministrave që të kurohen jashtë shtetit. Ndërsa për ne është zemërgjerë në ilaçe surrogato, që asnjë forcë nuk kanë ndaj sëmundjes.
Më erdhi rradha mua. I thashë që doja veç tylolhot.
-Po nuk rimbusohet,-u tall farmacistja.
Sa do të flisja me fjalë fyese se në fakt u preka dëgjoj nga pas një zonjë që duhej të qe pensioniste.
-Rimbursimi i shtetit tonë për barnat i ngjan një dreke në shtëpi. Që ke bërxollë, ke sallatë dhe një tas me supë. Ama ujin për supën e ke të sigurt që ta fal shteti, si rimbursim për paratë e tua derdhur ndër vite për sigurimet.
Nuk fola. As ata rrotull meje. Të gjithë miratuam fjalët e zonjës. Tundëm kokat. Dhe qeshëm. Qeshëm si tallje me qeverinë që tallet me ne.
