Një zog i gjelbër me emrin Bico, një top futbolli i grisur, një unazë ari dhe letra me zemra nga një shoqe shkolle – këto janë disa prej sendeve që palestinezët kanë mbajtur me vete ndërsa detyroheshin të largoheshin nga shtëpitë e tyre gjatë dy viteve të luftës në Gaza.
Pas marrëveshjes së armëpushimit mes Izraelit dhe Hamasit, njerëzit po kthehen në lagjet e tyre të shkatërruara. Shumë prej tyre nuk gjejnë asgjë tjetër veç rrënojave dhe kujtime të varrosura nën to.
BBC ka folur me disa banorë për sendet – nga sentimentalet te ato që duken të parëndësishme – që kanë zgjedhur të mbajnë gjithmonë me vete, pavarësisht rreziqeve.
“Për mua, kafshët e mia shtëpiake janë shpirti im,” rrëfen një grua nga Gaza. “Kudo që shkoj, ato vijnë me mua. I trajtoj si fëmijën tim.”
Ajo tregon se shtëpia e saj është shkatërruar dhe aktualisht jeton në apartamentin e nënës, së bashku me të birin. Edhe aty dëmet janë të mëdha, por thotë se konsideron veten me fat krahasuar me të tjerët.
“Jam zhvendosur disa herë gjatë luftës. Ka ditë që kemi ndenjur në rrugë pa asnjë strehë, derisa disa burra të mirë na dhanë një tendë. Kjo luftë na ka poshtëruar, na ka thyer.”
Ajo thotë se ka disa breshka dhe një papagall me emrin Bico – një parakeet me unazë trëndafili. “Kur i flas, ai më kthen përgjigje. Qesh me mua. Ndërsa macja ime, Luca – kur filloj të qaj, ai vjen e qan bashkë me mua. E quajta Luca sepse e mora me fat – e gjeta në rrugë, i mbuluar me insekte.”
Në një vend ku gjithçka është humbur, edhe një mace, një zog apo një top i vjetër mund të bëhen simbol shprese dhe qëndrese.
“Kam ruajtur një kuti të vogël me letra dhe byzylykë nga shoqet e mia,” tregon një vajzë e re. “Janë shumë të dashura për zemrën time, sepse disa nga ato vajza janë martirizuar në luftë.”
Letra janë nga koha kur mbaruan shkollën fillore. “Më shkruanin se do të qëndronin gjithmonë me mua, se nuk do të më harronin kurrë. Gjatë luftës, sa herë që ndihesha e trishtuar ose e frikësuar, i lexoja dhe ato më jepnin shpresë.”
Një prej letrave është nga një shoqe që tashmë ka humbur jetën. “Më kishte shkruar se më donte, se do të më donte gjithmonë, se unë isha shoqja e saj më e mirë. Më tha se dita që u njohëm ishte dita më e lumtur për të në shkollë, dhe më lutej të mos e harroja kurrë.”
