Konflikti ushtarak me Iranin, i paraqitur nga SHBA si një mjet për të riorganizuar ekuilibrin e fuqisë në Lindjen e Mesme dhe për të forcuar frenimin kundër Kinës, po perceptohet në Pekin si një gabim strategjik që mund të përshpejtojë rënien amerikane dhe të krijojë hapësira të reja për ndikimin kinez.
Zgjedhja e përballjes ushtarake me Iranin u paraqit nga mbështetësit e saj si një lëvizje që mund të ndryshojë ekuilibrat në Lindjen e Mesme, duke kufizuar një regjim të konsideruar kërcënim dhe duke frenuar ambiciet bërthamore të tij. Në të njëjtën kohë, konflikti shihet se ndikon edhe në balancën globale të fuqisë, duke sfiduar një Kinë në ngritje përballë dominimit amerikan mbi faktorë kyç siç është rrjedha e naftës.
Megjithatë, një muaj pas fillimit të konfliktit, kjo qasje vlerësohet në Pekin si e gabuar dhe arrogante. Sipas analizave dhe bisedave që The Economist ka zhvilluar me diplomatë dhe ekspertë kinezë, udhëheqja kineze ka zgjedhur të mos përfshihet drejtpërdrejt, duke ndjekur thënien e atribuar Napoleon Bonapartit: “Mos e ndërprit kurrë kundërshtarin tënd kur ai po bën një gabim”.
Në këtë kontekst, qëndrimi amerikan shihet si konfirmim i zgjedhjeve strategjike të liderit kinez Xi Jinping, i cili ka vendosur t’i japë përparësi sigurisë kombëtare mbi zhvillimin ekonomik. Pekini beson se lufta mund të përshpejtojë rënien e fuqisë amerikane, ndërsa një marrëveshje e ardhshme paqeje mund të hapë mundësi për investime dhe depërtim ekonomik kinez.
Sipas perspektivës kineze, Uashingtoni po vepron kundër Iranit për shkak të perceptimit të dobësimit të vet. Analistët theksojnë se përdorimi i forcës nuk shoqërohet me një strategji të qartë, ndërsa presidenti Donald Trump raportohet se ka injoruar këshillat e ekspertëve, duke lënë përshtypjen e mungesës së një plani koherent.
Ndërkohë, mundësia e një operacioni tokësor shihet si rrezik për një përfshirje afatgjatë të SHBA-së në Lindjen e Mesme, çka mund ta shpërqendrojë atë nga Azia Lindore, rajon ku Kina synon të forcojë ndikimin e saj. Një situatë e tillë mund të shtyjë disa vende aziatike të shmangin përplasjet me Pekinin, nga frika e paqëndrueshmërisë amerikane.
Në planin energjetik, Kina ka forcuar vetëmjaftueshmërinë, duke krijuar rezerva strategjike nafte dhe duke investuar në energji bërthamore, diellore dhe të erës, ndërsa vijon edhe përdorimin e qymyrit vendas. Paralelisht, Pekini po zgjeron ndikimin e tij ekonomik, duke përdorur mjete si eksportet e metaleve të rralla dhe duke synuar sektorë strategjikë si gjysmëpërçuesit dhe teknologjitë e avancuara.
Konflikti mund të krijojë edhe mundësi ekonomike për Kinën, pasi vendet e Gjirit dhe Irani do të kenë nevojë për rindërtim, ndërsa kërkesa për teknologji energjetike alternative mund të rritet. Në të njëjtën kohë, pritet që SHBA të shfaqet më fleksibël në negociatat me Kinën, përfshirë takimet e ardhshme mes Trump dhe Xi në Pekin.
Megjithatë, ekspertët kinezë shprehin edhe shqetësime, sidomos për përdorimin e inteligjencës artificiale nga ushtria amerikane dhe pasojat e një konflikti të zgjatur në ekonominë globale. Ata theksojnë se një rend ndërkombëtar i paqëndrueshëm mund të ndikojë negativisht edhe vetë Kinën, e cila mbështetet fuqishëm në eksportet dhe stabilitetin global.
Në fund, analiza thekson se, megjithëse flitet për rënie të SHBA-së, historia ka treguar se ajo ruan një aftësi të lartë për t’u përshtatur, ndërsa Kina përballet me sfida të brendshme si plakja e popullsisë dhe kufizimet e sistemit politik.
Top Channel
