Akullnajat e Zvicrës po tkurren me ritme të shpejta, ndërsa të dhënat e reja tregojnë se vendi ka humbur pothuajse një të pestën e vëllimit të përgjithshëm të akullit në vetëm pesë vjet.
Sipas të dhënave të Rrjetit Zviceran të Monitorimit të Akullnajave, vetëm gjatë tetë muajve të parë të vitit 2026, vëllimi i akullnajave është zvogëluar me rreth 5.5%.
Që nga viti 2021, humbja totale arrin në 19.4%, ndërsa disa nga akullnajat më të vogla janë zhdukur plotësisht.
Shkencëtarët thonë se problemi nuk kufizohet vetëm te tërheqja e dukshme e akullit në sipërfaqe.
Temperaturat e larta po krijojnë gjithashtu rrjedha të mëdha uji nën akull, të cilat formojnë zgavra dhe dobësojnë strukturën e brendshme të akullnajave.
Në disa zona kjo mund të shkaktojë shembje të papritura dhe të rrisë rrezikun për zonat malore, shtigjet turistike dhe infrastrukturën pranë tyre.
Trashësia mesatare e akullnajave zvicerane është zvogëluar me rreth 2.5 deri në 4 metra vetëm gjatë këtij viti, sipas matjeve të fundit.
Një nga faktorët kryesorë ishte periudha jashtëzakonisht e ngrohtë dhe e thatë nga prilli deri në shtator. Sipas të dhënave meteorologjike, ajo ishte më e nxehta dhe më e thata në Zvicër që prej fillimit të matjeve sistematike në vitin 1864.
Mungesa e reshjeve të dëborës gjatë dimrit dhe temperaturat e larta gjatë verës krijuan kushte veçanërisht të pafavorshme për akullnajat.
Shkrirja e tyre nuk prek vetëm peizazhin e Alpeve. Akullnajat shërbejnë si rezerva natyrore uji dhe furnizojnë lumenjtë europianë gjatë periudhave të thata.
Tkurrja e tyre mund të ndikojë në furnizimin me ujë, prodhimin hidroenergjetik, ekosistemet dhe turizmin malor.
Shkencëtarët paralajmërojnë se, nëse ritmi aktual vazhdon për një periudhë të gjatë, shumë prej akullnajave të vogla dhe të mesme të Alpeve zvicerane mund të zhduken.
