Shko në Spaç me ambasadorin e BE-së. Rrugës bëj një video selfie. Më pas mbaj një fjalim për krimet e komunizmit, rendit padrejtësitë që vazhdojnë të vuajë kjo shtresë, përfshi edhe mungesën e gjetjes së eshtrave të viktimave. Në fund, gjej një ish-të burgosur politik dhe pyete publikisht se për çfarë ka nevojë. Videoja është gati.
Këtë skenar zgjodhi edhe Jorida Tabaku në vizitën e saj në Spaç. Por pyetja është tjetër: a nuk është ajo prej vitesh deputete e Kuvendit të Shqipërisë dhe sot kryetare e Komisionit për të Drejtat e Njeriut? A nuk e di më mirë se kushdo se ish-të përndjekurit politikë janë përdorur për dekada nga e gjithë politika shqiptare, përfshirë edhe Partinë Demokratike, pa marrë zgjidhjet që u janë premtuar?
Shfaqjet e kuruara për rrjetet sociale janë jo vetëm të panevojshme, por edhe patetike kur Kuvendi ka ende në sirtarë projektligje të depozituara pikërisht nga deputetë të PD-së: për ta shpallur Spaçin dhe Tepelenën muze të kujtesës, për dënimin e krimeve të komunizmit dhe dy projektligje për lustracionin. Asnjëra prej këtyre nismave nuk është çuar deri në fund.
Nëse Jorida Tabaku beson vërtet atë që tha në Spaç, atëherë nuk ka nevojë për video të tjera. Si kryetare e Komisionit për të Drejtat e Njeriut, ajo mund të kërkojë që këto nisma të dalin nga sirtarët e Kuvendit. Mund të angazhohet që Muzeu i Spaçit të ndërtohet në vetë Spaç dhe jo në Reps, 6 kilometra larg. Mund të kërkojë që përballja me të kaluarën të mos mbetet vetëm një fjalim veror.
Kujtesa nuk ka nevojë për regji. Ka nevojë për vullnet politik. Dhe ai nuk matet me klikime, por me ligje të miratuara.
