Në politikë ka momente kur ajo që nuk thuhet ka po aq peshë sa ajo që thuhet. Fjalimi i Edi Ramës në 35-vjetorin e Partisë Socialiste ishte një prej tyre.
Për herë të parë që prej arrestimit të Erion Veliajt, kryeministri artikuloi në mënyrë të drejtpërdrejtë se çështja e kryebashkiakut të Tiranës nuk është çështje e Partisë Socialiste. Madje, ai shkoi edhe më tej, duke deklaruar se në Shqipëri nuk ka të burgosur politikë dhe se socialistët nuk janë mbledhur për të kërkuar lirinë e Veliajt.
Në pamje të parë, Rama u përpoq të japë një mesazh institucional, duke mbrojtur tezën se drejtësia duhet të ndjekë rrugën e saj dhe se partia nuk duhet të identifikohet me fatin personal të një drejtuesi, sado i rëndësishëm të jetë ai. Por në planin politik, deklarata tingëllon si distancimi më i fortë që kryeministri ka bërë deri tani nga njeriu që për më shumë se një dekadë konsiderohej bashkëpunëtori i tij më i afërt në pushtetin vendor.
Fakti që Rama e përmendi mungesën e Veliajt si “të dhimbshme” dhe situatën e tij si “të padrejtë” për socialistët, por njëkohësisht theksoi se kjo nuk është çështja e partisë, krijon një vijë të qartë ndarëse mes solidaritetit njerëzor dhe mbështetjes politike. Me pak fjalë, Veliaj mund të mungojë, por PS nuk ka ndërmend ta kthejë fatin e tij në kauzë politike.
