Gjykata Kushtetuese, në datën 17.02.2026, mori në shqyrtim çështjen me kërkues Unionin e Gjyqtarëve të Shqipërisë, me objekt shfuqizimin e neneve 1 dhe 2, pika 2, të ligjit nr. 33/2023, datë 25.05.2023, “Për një ndryshim në ligjin nr. 96/2016 ‘Për statusin e gjyqtarëve dhe prokurorëve në Republikën e Shqipërisë’, të ndryshuar”, si të papajtueshme me Kushtetutën e Republikës së Shqipërisë.
Pas këtij vendimi, i takonte Kuvendit të miratonte ndryshimet ligjore të nevojshme për të përshtatur pagën e magjistratit me standardet kushtetuese. Ky proces duhej të realizohej brenda datës 31.07.2026.
Me vendimin e shkurtit 2026, Gjykata Kushtetuese vendosi shfuqizimin e efekteve të ligjit nr. 33/2023, datë 25.05.2023, “Për një ndryshim në ligjin nr. 96/2016 ‘Për statusin e gjyqtarëve dhe prokurorëve në Republikën e Shqipërisë’, të ndryshuar”, si të papajtueshme me Kushtetutën e Republikës së Shqipërisë.
Kjo do të thotë se, në kushtet kur Kuvendi nuk arriti të miratojë një dispozitë të re për të plotësuar boshllëkun ligjor të shkaktuar nga vendimi i Gjykatës Kushtetuese, pas datës 31.07.2026 nuk ka më në fuqi asnjë dispozitë ligjore mbi bazën e së cilës Thesari i Shtetit mund të procedojë me pagat për magjistratët.
Por Gjykata Kushtetuese, që ka shfuqizuar gjithçka, për habinë e të gjithëve ka dorëzuar në Thesar listëpagesa sipas përllogaritjes me ligjin e vjetër, të shfuqizuar nga e njëjta gjykatë. Me të njëjtën trupë gjyqtarësh.
“Qeveri” të tjera, të udhëhequra nga magjistratë, kanë dorëzuar listëpagesa të mbështetura në një urdhër administrativ të një magjistrati me funksion në GJKKO.
Është normale që Thesari nuk ka konsideruar listëpagesa me “bazë ligjore” një urdhër magjistrati me fuqi magjistari. Por, nga ana tjetër, është jo normale pranimi i listëpagesave në një bazë ligjore të shfuqizuar.
Pa u marrë, hë për hë, me mënyrën fantastike me të cilën vetë Gjykata Kushtetuese përdor si referencë një dispozitë të shfuqizuar prej vetë asaj, mbetet fakti që Thesari duhet të kishte bllokuar të gjitha listëpagesat që nuk mbështeten në asnjë dispozitë ligjore në fuqi.
Si fillim, duhet të kishte çliruar për çdo institucion të drejtësisë atë pjesë të fondeve që nuk ka lidhje me rrogat e gjyqtarëve kushtetues ose magjistratëve.
Me sistem dhe me shkresë, duhet t’u kishte shpjeguar të gjithëve, taksapaguesve dhe rregulltarëve të drejtësisë së re, kriterin dhe parimin mbi të cilin kishte përllogaritur fondet.
Gjithçka duhej bërë me zërin dhe firmën e Ministrit të Financave.
Dhe sigurisht, me formulime empatike për të gjitha palët që duhet të informoheshin për rastin.
