Niccolò Paganini mbetet një nga emrat më të jashtëzakonshëm të historisë së muzikës. Violinisti italian i shekullit XIX arriti të krijojë një famë aq të madhe me interpretimet e tij, sa publiku i kohës nisi të besonte se talenti i tij nuk mund të ishte krejt njerëzor.
Me një teknikë të pazakontë, shpejtësi marramendëse dhe një prani dramatike në skenë, Paganini mahniste sallat europiane me interpretime që dukeshin të pamundura. Ai përdorte mënyra të reja loje në violinë, nga harmonikat te pizzicato me dorën e majtë, duke e çuar instrumentin në kufij që pak muzikantë kishin guxuar t’i preknin më parë.
Por pikërisht kjo aftësi e jashtëzakonshme ushqeu edhe legjendën e errët që e ndoqi gjatë gjithë jetës. Nëpër Europë nisën të qarkullonin thashetheme se Paganini kishte bërë një marrëveshje me Djallin për të fituar talentin e tij. Të tjerë shkonin edhe më larg, duke pretenduar se ai ishte vetë “biri i Djallit”.
Pamja e tij e pazakontë vetëm sa e forconte mitin. Paganini ishte i gjatë, i hollë, me flokë të errët dhe fytyrë të zbehtë, një figurë që për publikun romantik të kohës dukej sikur kishte dalë nga një legjendë gotike. Thashethemet u bënë aq të forta, sa Paganini u detyrua të publikonte një letër të së ëmës, ku flitej për lindjen dhe fëmijërinë e tij, për të provuar se kishte prindër të zakonshëm dhe asnjë origjinë të mbinatyrshme.
Legjenda nuk u shua as pas vdekjes së tij në vitin 1840. Për shkak të reputacionit që e rrethonte dhe paqartësive mbi ritet fetare, autoritetet kishtare fillimisht refuzuan t’i jepnin një varrim katolik. Për vite me radhë, eshtrat e tij u zhvendosën nga një vend në tjetrin, derisa më në fund gjetën një vend të përhershëm prehjeje në Parma të Italisë.
Megjithatë, përtej historive për Djallin, qëndronte një muzikant me aftësi të jashtëzakonshme, i cili ndryshoi përgjithmonë mënyrën se si luhej violina. Paganini nuk ishte produkt i magjisë, por i talentit ekstrem, disiplinës dhe një imagjinate muzikore që e bëri të dukej i pamundur.
Veprat e tij, sidomos 24 Kapriçot për violinë solo, mbeten edhe sot ndër kompozimet më të vështira të repertorit klasik dhe një provë e gjallë se ndonjëherë gjenialiteti njerëzor mjafton për të krijuar legjenda.
