Ministrja e Shëndetësisë, Evis Sala, doli sot pas mbledhjes së Qeverisë për t'u dhënë shqiptarëve një lajm aq madhështor sa të bën të harrosh se po flet për të njëjtin sistem shëndetësor ku pacientët shpesh duhet të marrin edhe shiringat me vete.
Me një optimizëm që do ta lakmonte çdo shkrimtar i zhanrit fantashkencë, ministrja njoftoi ngritjen e një Instituti Kombëtar të Tumoreve, as më pak e as më shumë por "sipas modelit të Milanos".
Sipas saj, ky vendim është thjesht "historik" dhe "i pari i këtij lloji në Shqipëri". Tashmë, teksa përballen me mungesën kronike të medikamenteve bazë, pacientëve shqiptarë u ofrohet një konsolilim i madh ideologjik: ata do të mund të bëhen pjesë e "studimeve ndërkombëtare" nëpërmjet një njësie të re studimesh klinike. Dhe sikur të mos mjaftonte kjo, instituti do të na lidhë drejtpërdrejt me rrjetin evropian të qendrave onkologjike për të marrë "fonde për inovacion", duke u kthyer njëkohësisht në një "bërthamë për koordinimin e kimioterapive" që do të shpërndahen deri në Fier.
Në fund, ministrja nuk harroi të shprehte "mirënjohje të thellë" për të gjithë kolegët e Ministrisë, QSUT-së dhe shërbimin onkologjik për këtë arritje epokale.
Përveç mikrofonave të ministrisë, ekziston edhe një realitet tjetër, ai që nuk ndodhet në Milano, por në oborrin e QSUT-së. Ndërsa flitet për "inovacion Evropian", Spitali Onkologjik vazhdon të mbetet një vatër e hapur korrupsioni, vuajtjesh traumatike dhe degradimi institucional.
Faktet nga raportimet mediatike dhe hetimet e fundit të Prokurorisë zbulojnë një tablo krejt tjetër nga ajo e konferencës për shtyp:
Pazare me jetën e pacientëve: Hetimet e dosjes "Onkologjiku" nxorrën në dritë skemën e paprecedentë ku pacientëve me tumore u mohohej shërbimi apo shtyheshin me muaj të tërë në spitalin publik, vetëm për t'u orientuar drejt klinikave private të vetë mjekëve, me kosto që shkonin mijëra euro për një seancë.
Aparatura që "prishen" sipas orarit: Kobaltoterapia, pajisja e rrezatimit me vlerë qindra mijëra euro, lihej qëllimisht pa u vënë në punë ose pa u mbrojtur me standardet e rrezatimit, duke i lënë pacientët në mëshirë të fatit dhe duke rrezikuar jetën e vetë stafit.
Mungesa e ilaçeve dhe grabitja e ilaçeve të kancerit: Pacientët onkologjikë përballen çdo ditë me përgjigjen klasike "nuk ka bar". Ndërkohë, përgjimet hetimore treguan se si barnat e kimioterapisë të siguruara nga shteti shiteshin nën dorë apo tregtoheshin në mënyrë të jashtligjshme.
Kapacitete të ezkaluara: Radhët e gjata në dy doors e Onkologjikut, ku njerëzit presin me orë të tëra në këmbë në kushte çnjerëzore për një kimioterapi apo një konsultë, mbeten pamja reale e "koordinimit" që përmend ministria.
Është vërtet e admirueshme aftësia për të premtuar "rrjete evropiane inovative" në një kohë kur spitali kryesor në vend nuk garanton dot as medikamentet bazë për të zbutur dhimbjet e pacientëve faza të avancuara. Por ndoshta ky është vetë sekretit i "modelit të Milanos" në versionin shqiptar: t'u ofrosh pacientëve projekte në letër, sepse barnat në spital kushtojnë më shumë se fjalët në konferencë.
