Ministri i Drejtësisë, Besfort Lamallari, doli publikisht për të sqaruar qëndrimin e mazhorancës mbi imunitetin e zëvendëskryeministres Belinda Balluku — jo si garant i pavarësisë së drejtësisë, por si zëdhënës politik i Kryeministrit.
Lamallari deklaroi se mazhoranca e ka të qartë qëndrimin e saj dhe se Kryeministri ka ushtruar “të drejtën” për të vënë në lëvizje Gjykatën Kushtetuese, duke e paraqitur përplasjen institucionale si një debat teknik mes pushteteve, dhe jo si një provë për seriozitetin e luftës kundër pandëshkueshmërisë.
“Argumentet janë paraqitur aty, ku në thelb qëndron pretendimi i një pushteti për tejkalim të pushtetit të një pushteti tjetër,” tha Lamallari, duke e zhvendosur vëmendjen nga thelbi i çështjes — përgjegjësia politike dhe ligjore — tek një duel abstrakt institucional.
Ai theksoi se Kushtetuta u garanton ministrave imunitetin e deputetëve, përfshirë edhe veten e tij, në një deklaratë që tingëllon më shumë si vetëmbrojtje e klasës politike sesa si mbrojtje e rendit kushtetues.
Ndërkohë, ministri foli për standardet e drejtësisë, reformën, ndryshimin e politikës penale dhe ambicien për Brukselin në 2027, duke ndërtuar një narrativë optimiste mbi suksesin e institucioneve të reja — në një kohë kur publiku pret përgjigje konkrete për përgjegjësi konkrete.
Sipas Lamallarit, kultura e pandëshkueshmërisë është thyer, faza e parë e luftës kundër korrupsionit ka funksionuar dhe tani Shqipëria ndodhet në fazën e “konsolidimit të standardeve”. Një gjuhë diplomatike që shmang me kujdes çdo referencë të drejtpërdrejtë ndaj rasteve konkrete që testojnë realisht këto standarde.
Në fund, ministri premtoi vijimin e reformave në sistemin e Burgjeve, për siguri, për të drejtat e njeriut dhe për të parandaluar arratisjet — ndërsa çështja kryesore mbetet ende ajo që publiku pret prej kohësh: a është drejtësia reale apo vetëm një diskurs politik i paketuar me fjalë të mëdha?
