Nga Muriel
Thuhet se dikur, shumë kohë më parë, por edhe çuditërisht shumë afër sot, ekzistonte një qytet i quajtur Vitrina e Madhe.
Plakët tregonin se qyteti ishte ndërtuar mbi një rregull të vetëm:
gjithçka duhej të dukej bukur, edhe kur ishte e kalbur.
Në Vitrinën e Madhe, shtëpitë lyheshin shpesh, por themelet nuk prekeheshin kurrë.
Rrugët hapeshin me ceremoni, por mbylleshin me gropa.
Fjalët ishin të pastra, por duart shpesh jo.
Në krye të qytetit sundonte një burrë që nuk e quante veten Mbret.
Mbretëria, thoshte ai, ishte fjalë e vjetër.
Ai e quante veten Ndërtuesi i Ëndrrave.
Ndërtuesi fliste bukur. Aq bukur, sa shumë njerëz harronin të shikonin përreth.
Në krah të tij ishte gjithmonë Zonja e Udhëve dhe Gurëve, e cila hapte rrugë, tunele e ura, dhe për çdo hap thoshte:
“Punimet po ecin.”
Dhe populli tundte kokën.
Derisa një ditë, në qytet u gjet diçka që s’kishte zë, por kishte peshë:
një dosje e trashë.
Në të nuk kishte poezi.
Nuk kishte premtime.
Vetëm firma, data dhe emra.
Ndërtuesi i Ëndrrave doli para qytetit dhe foli gjatë, siç dinte ai.
Tha se gjithçka ishte keqkuptim.
Tha se do sqarohej.
Tha se koha do tregonte.
Por plakët tundën kokën ndryshe.
Ata thanë:
“Këtë përrallë e kemi dëgjuar edhe më parë.
Kur mbreti flet shumë, zakonisht letrat flasin më fort.”
Dhe kështu, brez pas brezi, u trashëgua një mësim i thjeshtë:
Mund të gënjesh njerëzit për ca kohë.
Mund të zbukurosh qytetin për ca vite.
Mund të ndërtosh kulla, ura dhe fjalime.
Por kur del dosja,
përralla mbaron.
Në fund të tregimit, që u pëshpërit sot si dje:
Ndërtuesi i Ëndrrave quhet Edi Rama.
Zonja e Udhëve dhe Gurëve quhet Belinda Balluku.
Dhe morali që fëmijët e mësojnë herët:
Mos u beso atyre që ta shesin dritën,
kur dritarja është e mbyllur.
Sepse drejtësia vjen ngadalë,
por kur vjen,
nuk dëgjon më përralla.
