Drama biografike e Pablo Larraín, me Angelina Jolie në rolin e divës së operës Maria Callas, është e mprehtë dhe e bukur, por “kjo Callas është një ikonë, jo një qenie njerëzore”, dhe disa skena janë “më shumë telenovelë sesa operë”.
Larraín duket i fiksuar pas grave më të famshme dhe të pasura të shekullit të 20-të. Filmat e tij biografikë përfshijnë Jackie (2016), me Natalie Portman si Jacqueline Kennedy Onassis, dhe Spencer(2021), me Kristen Stewart si Princesha Diana. Tani ai e përfundon këtë trilogji me Maria, ku Angelina Jolie luan njërën prej sopranove më të famshme në histori, Maria Callas. Fakti që si Callas ashtu edhe Kennedy patën marrëdhënie të gjata me Aristotle Onassis është një lidhje tjetër mes këtyre filmave, ndonëse, për fat të keq, Portman nuk shfaqet si Jackie O. Diferenca qëndron në faktin se, ndërsa Jackiedhe Spencer kishin diçka të veçantë për të thënë për heroinat e tyre, Maria endet pa e përcaktuar qartë mesazhin që dëshiron të japë.
E shkruar nga Steven Knight, i cili gjithashtu skenarizoi Spencer, filmi hapet në Parisin e vitit 1977, me trupin e pajetë të Callas-it që largohet nga apartamenti i saj luksoz. Nuk është një fillim shumë origjinal për një biografi. Historia më pas kthehet një javë pas në kohë, duke na paraqitur ditët e saj të fundit. Në këtë pikë, ajo kishte kohë që kishte hequr dorë nga performanca dhe kalonte ditët nën kujdesin e shërbëtorit të saj (Pierfrancesco Favino) dhe kujdestares së shtëpisë (Alba Rohrwacher), të cilët i përkushtoheshin asaj, pavarësisht kërkesës absurde për të zhvendosur çdo ditë pianon e saj nga një dhomë në tjetrën.
Dashuria me Onassis dhe mungesa e thellimit në jetën e Callas
Filmi i kushton më shumë vëmendje lidhjes së saj me Onassis-in (Haluk Bilginer) sesa arritjeve të saj madhështore apo konflikteve të saj të thella. Kjo është një zgjedhje që duket fyese, duke pasur parasysh trashëgiminë e saj të pasur artistike. Skenat mes Maria dhe Ari janë më shumë telenovelë sesa operë, ndonëse janë tërheqëse dhe shoqërohen me dialogë të mprehtë dhe lokacione të mrekullueshme në Paris.
Megjithatë, Maria nuk ka asnjë ndjenjë urgjence. Duke qenë se skena e hapjes e bën të qartë fundin tragjik të javës së fundit të Callas, endjet e saj fizike dhe mendore mungojnë në tension dhe dinamizëm. Për më tepër, filmi është tepër adhurues dhe respektues për të na lejuar të ndjejmë empati për heroinën e tij të brishtë. Jolie shfaqet gjithmonë madhështore, e denjë dhe plot vetëbesim, duke mos lënë hapësirë për asnjë dobësi apo gjallëri lozonjare që karakterizonte Callas-in e vërtetë.
Përfundimi
Në përfundim, Maria është më shumë një portretizim i “La Callas”, divës mbinjerëzore, sesa i “Maria”, gruas reale. Larraín dhe ekipi i tij nuk e largojnë Callas nga piedestali, duke humbur kështu shansin për të zbuluar dimensionet më të thella dhe humane të saj. Përkundër bukurisë vizuale dhe dialogut të mprehtë, filmi mbetet një vështrim sipërfaqësor mbi një figurë të jashtëzakonshme të artit dhe jetës.
