Nga “e dashura e Amerikës” tek “mbretëresha e akullt platin”, figura e biondes bombastike ka qenë prej dekadash një simbol i fuqishëm dhe shpesh kontradiktor në kulturën popullore – përfaqësuese e njëkohshme e dëshirës dhe rrezikut.
Në librin e saj të ri, British Blonde: Women, Desire and the Image in Postwar Britain, historiania kulturore Lynda Nead shqyrton transformimin e kësaj ikone – nga rrënjët e saj në SHBA me Marilyn Monroe, deri tek versionet britanike si Diana Dors dhe Barbara Windsor.
“Biondja nuk ishte thjesht një detaj i vogël. Ajo dukej se i përcaktonte këto figura të njohura,” tha Nead për BBC. “Ideja që je një ‘bombshell’ – është thuajse si një armë. Nga njëra anë je një ideal, por në të njëjtën kohë përbën kërcënim.”Kultura perëndimore, sipas saj, ka ndërtuar një mitologji të tërë rreth flokëve biondë të femrave – nga ikonografia fetare dhe përrallat, te arti dhe reklamat – që përcjellin mesazhe specifike mbi kuptimin e “të qenit bionde”.
Në kinemanë e hershme, filma si Platinum Blonde (1931) dhe Bombshell (1933), me Jean Harlow në rolet kryesore, e përforcuan imazhin e biondes vezulluese dhe të parezistueshme. Ndryshe nga Mary Pickford – e njohur si “e dashura e Amerikës”, me bukurinë e saj të natyrshme dhe pafajësinë rinore – Jean Harlow solli një version më të guximshëm e të fuqishëm të biondes, duke hapur rrugën për figurat e errëta dhe manipuluese të filmave noir të viteve ’40 si Veronica Lake dhe Barbara Stanwyck.
Filmi Blonde Ice (1948) i shfrytëzoi këtë imazh me personazhin kryesor, një grua e ftohtë dhe manipuluese, e cila përdor bukurinë për të mashtruar dhe vrarë. E njëjta ide u rikthye fuqishëm në Basic Instinct (1992), ku Sharon Stone luan rolin e një femre të rrezikshme e të pakapshme, që josh edhe hetuesit më të fortë.
Flokët biondë, të cilët natyrshëm errësohen me kalimin e viteve, shpesh shoqërohen me pafajësi fëminore dhe ndriçim – një kontrast që i jep fuqi figurës së “femme fatale”-s për të mashtruar dhe dominuar. Në The Postman Always Rings Twice (1946), personazhi i Lana Turner përdor pikërisht këtë kontrast për të fshehur qëllimet e saj të errëta pas një pamjeje të pastër dhe engjëllore.
Në thelb, biondja bombastike nuk është thjesht një klishe estetike – ajo është një simbol i shumëfishtë: e dëshiruar, por edhe e frikshme; e dukshme, por edhe manipuluese. Dhe siç duket, fuqia e saj ikonike vazhdon të magjepsë dhe të sfidojë pritshmëritë kulturore edhe sot.
