Një studim i ri ka tronditur komunitetin shkencor ndërkombëtar, duke sfiduar teoritë tradicionale mbi ndërtimin e piramidave në Egjiptin e lashtë. Sipas gazetës franceze Le Figaro, kërkimet e fundit sugjerojnë se ndërtuesit mund të kenë përdorur një sistem të avancuar hidraulik që shfrytëzonte ujin e Nilit për të ngritur blloqet gjigante të gurit në lartësi.
Studimi, i udhëhequr nga arkeologu francez Xavier Landreau dhe i publikuar në revistën shkencore PLOS ONE, është përqendruar te Piramida e Djoserit në Saqqara – ndërtimi monumental më i hershëm i njohur në historinë e Egjiptit. Analizat e kryera tregojnë se ndërtuesit mund të kenë përdorur ujin e përmbytjeve sezonale të Nilit për të krijuar presion të mjaftueshëm hidraulik. Përmes kanaleve dhe dhomave të posaçme nëntokësore, ky presion do të kishte shërbyer për të ngritur blloqet e mëdha të gurit në nivelet më të larta të strukturës.
Në qendër të hipotezës ndodhet struktura Gisr el-Mudir, e cila për dekada është konsideruar si një mur ceremonial i papërfunduar. Megjithatë, studiuesit besojnë se kjo mund të ketë qenë në të vërtetë një digë e lashtë, e aftë të mblidhte ujë nga shkretëtira përreth dhe ta drejtonte drejt kompleksit piramidal përmes kanaleve të ndërtuara me saktësi të lartë inxhinierike.
Studimi është mbështetur nga analiza të imazheve satelitore dhe modele digjitale të terrenit, të cilat zbuluan rrjete ujore që përputhen me konceptin e një sistemi funksional hidraulik. Brenda kompleksit janë identifikuar gjithashtu dy boshtet vertikale me thellësi rreth 30 metra, të lidhur nga një tunel 200 metra i gjatë. Sipas studiuesve, këto boshtet mund të kenë funksionuar si ashensorë hidraulikë, duke lejuar lëvizjen e blloqeve të gurit përmes presionit të ujit. Nëse kjo teori konfirmohet, do të përfaqësonte përdorimin më të hershëm të teknologjisë hidraulike në historinë e njerëzimit.
Arkeologu Landreau theksoi se kjo hipotezë nuk përjashton rolin e fuqisë punëtore njerëzore në ndërtimin e piramidave, por ofron një shpjegim më teknik dhe të realizueshëm për ngritjen e strukturave kolosale me burime të kufizuara.
“Kjo është një qasje që bashkon arkeologjinë me hidrologjinë dhe inxhinierinë civile. Ajo tregon se Egjipti i lashtë mund të ketë qenë shumë më i avancuar sesa kemi menduar deri tani,” deklaroi Landreau.
Nëse kjo teori vërtetohet, ajo do të rishkruante historinë e inxhinierisë së lashtë, duke e paraqitur Piramidën e Djoserit jo vetëm si një simbol të fuqisë dhe fesë së Egjiptit të lashtë, por edhe si një mrekulli të hershme teknologjike që dëshmon për zgjuarsinë dhe aftësitë shkencore të këtij civilizimi.
