Vazhdimi i shumëpritur i “Djalli vishet me Prada” po përballet me kritika të forta, ku shumë recensues e shohin më tepër si një produkt të ndërtuar mbi marketingun sesa si një film me identitet të qartë artistik.
Sipas kritikëve, filmi mbështetet kryesisht te nostalgjia: rikthimi i personazheve, replikat ikonike dhe momentet e njohura, por pa arritur të ruajë thellësinë dhe ironinë që e bënë origjinalin një sukses të qëndrueshëm në kohë.
Një nga kritikat kryesore lidhet me fushatën agresive të marketingut dhe bashkëpunimet e shumta me marka të mëdha, të cilat, sipas tyre, e kanë zbehur ndjeshëm trashëgiminë elegante të filmit të parë. Në vend të një historie të re dhe të fortë, vazhdimi perceptohet si një paketë komerciale e ndërtuar për të shitur sa më shumë.
Kritikët theksojnë se filmi humbet ekuilibrin mes stilit dhe përmbajtjes, duke u fokusuar më shumë te imazhi sesa te rrëfimi. Për pasojë, ai shihet si një version i “komercializuar” i vetvetes, që jeton mbi suksesin e së kaluarës, por nuk arrin të sjellë diçka të re në të njëjtin nivel.
Në përfundim, për shumë zëra kritikë, “Djalli vishet me Prada 2” mbetet një vazhdim që nuk e justifikon plotësisht ekzistencën e tij si film më vete, duke ngritur pikëpyetje mbi mënyrën se si industria po trajton trashëgiminë e filmave të suksesshëm.
