Flet vëllai i gazetarit të Al Jazeera-s të vrarë në Gaza së bashku me pesë kolegë të tjerë: “Fushata kundër tij nisi një muaj pas fillimit të luftës, sepse Izraelit nuk i pëlqente fama e tij.”
Kur i pyet një palestinez: “Nga je?”, shpesh përgjigjja nuk përputhet me vendin ku banon, por me vendin që familja e tij është detyruar të lërë gjatë Nakbës, shpërnguljes së madhe të detyruar.
Mahmoud Al Sharif, vëllai i Anas-it, gazetari i ri i Al Jazeera-s i vrarë të dielën së bashku me pesë kolegë në një sulm të drejtpërdrejtë të ushtrisë izraelite, tregon se ata janë “nga qyteti al-Majdal, tani pjesë e Ashkelonit, në Izrael. Në vitin 1948, të afërmit tanë u vendosën në kampin e refugjatëve Jabalia, në veri të Rripit të Gazës, ku ka lindur dhe jetuar Anasi.”
Ai flet me ne në telefon në ditën e tretë të ceremonive mortore për vëllain e tij më të vogël. Pranë tij ndodhet edhe gruaja e gazetarit, Bihan.
“Pranoj çdo pyetje që të më bëni, në emër të Zotit, Mëshiruesit, Mëshirëbërit,” thotë Mahmoud. Përpara se të tregojë se kush ishte Anasi, ai dëshiron të përballet me akuzat e ushtrisë izraelite, e cila pretendon se e vrau “sepse ishte terrorist i Hamasit”:
“Gjithçka është e pavërtetë, ai nuk ka qenë kurrë. Është propagandë. Fushata kundër tij filloi një muaj pas nisjes së luftës, sepse Izraelit nuk i pëlqente fama e tij. Në dhjetor 2023, na bombarduan shtëpinë dhe babai ynë vdiq.”
Ushtria publikoi një screenshot të një mesazhi ku Anas thuhej se lavdëronte masakrën e 7 tetorit, duke e akuzuar se ishte drejtues i një celule që lëshonte raketa dhe duke treguar foto me liderin Yahya Sinwar.
“Nuk drejtonte asgjë: ishte një fotoreporter, një njeri i thjeshtë nga Gaza. Jo një militant.” Mahmoud emocionohet teksa mbron Anasin:
“Është e dhimbshme të dëgjosh këto fjalë për të, që e jetoi profesionin si një mision: ishte ndër të paktët që kishin mbetur në veri, e vranë tani sepse po tregonte urinë.”
Mahmoud shpjegon se vëllai i tij nuk ka marrë kurrë pagesa nga grupi terrorist, siç ka shkruar zëdhënësi i ushtrisë. Para luftës, ka ndodhur shpesh që ai të merrte pjesë si reporter në tubimet dhe festimet e Hamasit dhe Xhihadit Islamik sepse “fotografonte ngjarjet politike të Rripit dhe i dërgonte imazhet në agjenci. Por kjo nuk do të thotë të jesh i lidhur me ta.”
Mahmoud dhe Bihan shtrojnë pyetjen:
“Pse IDF nuk e synoi vetëm atë? Ata e dinin ku ndodhej, kaloi 22 muajt e fundit në tendën e mediave, përpara spitalit Al Shifa: mund ta arrestonin dhe ta merrnin në pyetje. Pse ta vrisnin në këtë mënyrë? Si e justifikojnë vrasjen e pesë kolegëve të tjerë?”
Ata flasin edhe për një polemikë të mundshme që nuk ka arritur ende: Bihan mban mbiemrin Sinwar.
“Dua ta bëj të qartë: nuk është farefis i ish-liderit të Hamasit, siç ka thënë dikush. Sinwar është një mbiemër shumë i zakonshëm këtu.”
Ndërsa Mahmoud flet me bollëk, Bihan flet pak dhe ia lë atij rrëfimin. Zëri i saj i lehtë mezi dëgjohet në telefon.
“Më dhemb që fëmijët e mi nuk do të rriten me babain e tyre,” thotë ajo. Anas ishte babai i Sham-it dhe Salah-ut, përkatësisht 4 vjeç dhe 15 muajsh.
“E pamë për herë të fundit para një jave. Po bënte një reportazh për kamionët e ndihmave të bllokuara dhe na erdhi të na vizitonte,” vazhdon e reja, që kishte qëndruar në veri të Gazës për të qenë afër tij.
Gjatë kësaj lufte, kanë kaluar edhe tre muaj pa e parë fare. Sot, Sham thotë se do të bëhet gazetare si Anasi. Ajo gjithmonë kërkonte që celulari të ishte në kanalin Al Jazeera “dhe kur ai shfaqej, e mbushte ekranin me puthje”.
“Vëllai im i adhuronte fëmijët e tij, ishte një njeri i gëzuar dhe shumë i ëmbël. Gjithmonë ka qenë ambicioz, kishte studiuar Gazetari dhe Komunikim në Universitetin Al-Aqsa. Ëndërronte një ditë të shkonte në Doha dhe të punonte në selinë qendrore të Al Jazeera-s. Por nuk do ta linte kurrë Gazën gjatë luftës.”
Të dielën, dy vëllezërit biseduan në telefon për 40 minuta. “Më tha se i kishin propozuar të largohej nga Rripi, por ai refuzoi.”
Corriere della Sera
