Ish-ministri i Ekonomisë, Genc Ruli, dëshmoi në procesin penal “Partizani” ndaj Sali Berishës, Jamarbër Malltezit dhe të pandehurve të tjerë. Ai deklaroi se programi i PD-së synonte mbrojtjen e interesave të ish-pronarëve përmes të drejtës së parablerjes. Sipas Rulit, privatizimi i klubit erdhi pasi objekti ishte shkatërruar dhe shteti nuk i kishte pronat e regjistruara.
Ai shpjegoi vonesat në procedime me vështirësitë e bashkëpunimit mes agjencive dhe ndryshimet e legjislacionit. Ruli pranoi se kishte pasur korrespondencë vetëm me Ministrinë e Mbrojtjes dhe jo me emra konkretë privatë. Në fund, ai konfirmoi njohjen e hershme me Berishën dhe Malltezin që nga vitet '90.
Dëshmia e plotë:
Në 2005 kam qenë ministër i Ekonomisë. Ministria ka gjithashtu rol në mbikëqyrjen e procesit të privatizimit, si institucion. Kjo lidhej edhe me përgatitjen e tij.
PD kishte marrë detyrimin që gjatë proceseve të privatizimit të shiheshin ngushtësisht interesat e pronarëve, të cilët ishin prekur nga prona shtetërore apo nga palë të tjera. Ne patëm synimin që t’u jepnim të drejtën e parablerjes pronarëve. Disa nga grupet e pronarëve kanë qenë të interesuar që të mbaheshin parasysh interesat e tyre. Privatizimi zgjaste në kohë sepse në çështje përfshiheshin shumë institucione.
Ishte një klub Partizani. Unë kisha ardhur në dijeni nga pronarët se ajo ishte pronë private. Dy herë i kam thënë Albert Xhanit që ky proces do të shkojë në favor të pronarëve. Siç i kam thënë edhe ju që donit ta merrnit për ndërtime, në fund do t’ua jepni.
Korrespondencë kam pasur vetëm me ministrin e Mbrojtjes dhe s’kam dëgjuar dy emra, vetëm klubin sportiv “Partizani”.
Se çfarë ishte, e kam marrë vesh më vonë, pasi jam interesuar pas takimeve me ish-pronarët, apo edhe nga provat e pronarit. Në tetor të 2005 unë u kam bërë një letër ministrive që të na sjellin një inventar të pronave që kemi si shtet, si dhe letra nëse kanë pasur interes nga pronarët për t’i marrë ato prona. Mediu ka qenë ndër të parët që është përgjigjur përsa i përket pronave që ishin jashtë planit të përhapjes.
SPAK: Kërkesa nga ministri i Mbrojtjes është bërë në nëntor 2005 dhe ju i keni kthyer përgjigje në 2007?
Ruli: Në kohën tonë nuk mund të përmirësohej brenda dy viteve legjislacioni. Po ashtu edhe administrata nuk ishte kështu. Unë i kam kthyer përgjigje shumë shpejt, brenda 7–8 muajve. Di që edhe bashkia i ka bërë ndryshimin e destinacionit. Këtë e kam mësuar mbi bazë dokumentesh.
Me sa mund të kujtoj, duke parë problemet e privatizimit, bashkëpunimi mes agjencive të ndryshme ishte po ashtu i vështirë. Po ashtu di që i kanë propozuar Ministrisë së Ekonomisë një punonjës në institucione për të përshpejtuar procedurat.
Shteti shqiptar nuk i ka të regjistruara as sot pronat e veta. A kanë qenë të regjistruara? Besoj se një numër i vogël ka qenë i regjistruar me certifikatë.
Ministria më shumë jepte sinjal politik, dhe është program qeveritar; më pas nuk kishte më të drejtë ta niste. Në çdo rast, propozimi vinte nga ministria që e kishte në varësi. Gjatë viteve klubi ishte shkatërruar e denigruar, prandaj u përshpejtua procedura për ta shpëtuar sa më shumë.
Historia më ka bërë të jem ministër që në 1991. Shteti kishte trashëguar gjithë pronën publike. Duheshin vite t’u ktheheshin pronarëve. Të përndjekurit kërkonin dëmshpërblime.
U emetuan letrat me vlerë. Deri në 2006 letrat me vlerë u rritën. Nga ‘97 pati një ndërprerje. Letrat me vlerë janë pezulluar.
Në historitë qeveritare ka gjithmonë rastësi. Në ‘95 i kam pasur 100% bonot e thesarit. Pastaj u bë një kompromis 20% cash, 80% bono thesari, se Ridvan Bode kërkonte lekë. Kam qenë më vonë edhe ministër Financash dhe e kuptoj.
Sali Berishën e njoh nga dhjetori i ‘90. Jamarbrin e kam fiksuar për herë të parë tek oborri i PD-së, si student i dhjetorit. Xhimi Behenl e njoh si çun Tirane. Andia Pustinën e njoh si punonjëse në një ministri dikur.
