Nga qen roje në “terapistin” e familjes, historia e Jerry-t që la një boshllëk edhe 25 vjet pas vdekjes
Gjithçka nisi pas një nate të frikshme, kur një hajdut hyri në shtëpinë e një familjeje në Britani. Nëna e familjes u zgjua dhe e gjeti personin e panjohur në kuzhinë. Hajduti u largua, por frika që la pas nuk u zhduk aq lehtë.
Vetëm dy ditë më vonë, babai u kthye në shtëpi me një qenush të vogël të shpëtuar, vetëm dy muajsh. Kishte tipare beagle dhe Labrador, gëzof të zi, kafe dhe të bardhë dhe sy të mëdhenj.
Familja e quajti Jerry, pasi në shtëpi kishin tashmë një mace që quhej Tom.
Ideja ishte që Jerry të bëhej një lloj mbrojtësi i shtëpisë. Por ai rezultoi shumë më pak qen roje dhe shumë më tepër një anëtar i pazëvendësueshëm i familjes.
Mel Bradman tregon për The Guardian se Jerry kishte një karakter tepër të qetë. Në një familje me dy adoleshentë dhe një vëlla më të vogël shumë energjik, ai u kthye pa u kuptuar në atë që ajo e përshkruan si “qeni terapist që nuk e dinim se na duhej”. (The Guardian)
Kur dikush ishte i mërzitur, nervoz apo kishte nevojë të largohej nga shtëpia për pak, Jerry ishte gjithmonë gati për një shëtitje. Mel kujton se i tregonte atij edhe problemet e saj të dashurisë në adoleshencë, ndërsa qeni thjesht e dëgjonte.
Në ditë të caktuara ai mund të dilte deri në pesë shëtitje, pasi secili anëtar i familjes gjente tek ai një arsye për të dalë dhe për t’u qetësuar.
Jerry kishte edhe një dobësi tjetër të madhe: ushqimin.
Në vend që të priste poshtë tavolinës si shumica e qenve, ai hipte sipër saj dhe shtrihej sikur darka po përgatitej posaçërisht për të. I pëlqenin mishi i kripur, sallata me patate, pastrami, sallata me lakër dhe madje edhe strudeli me mollë. Një herë, kur një tas i madh me ushqim u zhduk, familja fillimisht fajësoi njëri-tjetrin, derisa kuptoi se kush ishte autori i vërtetë. (The Guardian)
Jerry ishte gjithashtu jashtëzakonisht miqësor me të panjohurit. Familja nuk pati më grabitje gjatë viteve që ai jetoi me ta, megjithëse Mel pranon me humor se kjo mund të ketë qenë më shumë çështje fati sesa aftësie të tij si qen roje.
Ai jetoi me familjen për 14 vjet.
Me kalimin e kohës, shëtitjet u reduktuan dhe Jerry filloi të kalonte gjithnjë e më shumë kohë i shtrirë në kopsht. Një mbrëmje, Mel u kthye në shtëpi dhe babai i dha lajmin se Jerry kishte ngordhur.
Ajo thotë se edhe 25 vjet më vonë vazhdon të ndiejë mungesën e tij.
Por kujtimi që ka mbetur nuk është vetëm trishtimi. Për të, Jerry ishte qeni që u mësoi të gjithëve një mënyrë shumë të thjeshtë për ta jetuar jetën: të hash, të luash dhe të duash.
Sa herë që ndihet e ngecur në rutinë, Mel thotë se përpiqet të kujtojë mënyrën se si Jerry e jetonte çdo ditë sikur të ishte më e rëndësishmja.
