Në Buenos Aires, tangoja nuk është thjesht një art i bukur i vallëzimit, por edhe një mjet terapeutik për pacientët që vuajnë nga sëmundja e Parkinsonit. Kur fillon të luhet tangoja, pacientët si Lidia Beltran harrojnë për simptomat që i prekin, kapin terapistin e tyre dhe vallëzojnë me trup të rrjedhshëm dhe hapa të saktë, brenda një programi inovativ trajtimi. Që prej 15 viteve, rreth 200 pacientë kanë marrë pjesë në klasat e tangos që ofrohen në Spitalin Ramos Mejia, me qëllim studimin e ndikimit të vallëzimit mbi simptomat e kësaj sëmundjeje neurodegenerative të pashërueshme. “Një nga problemet kryesore të Parkinsonit është çrregullimi i ecjes, dhe tangoja, si një vallëzim për ecje, punon mbi fillimin dhe ndalimin e hapave, si dhe mbi strategjitë e ecjes,” shpjegon neurologia Nelida Garretto.
Rezultatet janë inkurajuese. Shumë pacientë gjejnë mënyra për të lehtësuar simptomat, duke përfshirë bllokimet motorike që pengojnë lëvizjen. “Një paciente na tha se kur ngrin, përpiqet të bëjë një nga hapat klasikë të tangos – me këmbët e saj – dhe kjo e ndihmon të dalë nga ngrirja,” shprehen mjekët.
Pacientët vallëzojnë me partnerë që nuk vuajnë nga Parkinsoni dhe nën udhëheqjen e terapistëve të vallëzimit. Ecja që kërkon tangoja argjentinase është në qendër të lëvizjeve të saj, duke ndihmuar pacientët të përmirësojnë koordinimin dhe lëvizjen. Por kjo nuk është arsyeja e vetme që e bën tango një metodë efektive rehabilitimi. Valltarët duhet të ndjekin ritmet muzikore, të lëvizin në drejtim të caktuar dhe të interpretojnë sinjalet fizike të partnerit, duke angazhuar jo vetëm trupin, por edhe vëmendjen dhe koordinimin social.
Ky program tregon se arti dhe terapia mund të bashkohen për të përmirësuar cilësinë e jetës së pacientëve, duke dhënë një qasje të re dhe inkurajuese për trajtimin e Parkinsonit.
