Sali Berisha në konferencën e atome për shtyp, u shfaq si një llogaritar i rreptë: me shifra, me krahasime dhe me përllogaritje të sakta për pagën e Altin Dumanit. Me ton solem dhe me laps në dorë, ai tregoi se paga neto e Dumanit, 7 mijë euro, është plot 15 herë më e madhe se rroga minimale prej 408 eurosh. Një teatër i njohur për të: ai i “avokatit të popullit të thjeshtë”, ku çdo numër bëhet argument i moralit politik.
Por ndërsa rri e numëron rrogën e Dumanit, Berisha nuk ka numëruar kurrë vilat, bizneset dhe milionat që zotërojnë fëmijët e tij. Nuk i ka bërë kurrë llogaritë dhëndrit apo së bijës që jetojnë me luksin e eurove të bollshme. As nuk i shohin sytë pasuritë e bashkëpunëtorëve të tij, që jetojnë shumë përtej mundësive të një page deputeti.
Ironia është se i gjithë grupi i tij parlamentar, që zyrtarisht merr jo më shumë se 2000 euro në muaj, shfaqet me një standard jetese që i lë pas edhe pagat më të larta. Një kontrast i dukshëm, por për Berishën, i padukshëm.
Në fund, përllogaritja e tij është e thjeshtë: pagat e të tjerëve duhen bërë publikisht, ndërsa pasuritë e familjes e të oborrit të tij politik mbeten jashtë çdo llogarie. Dhe kjo, me sa duket, është një trashëgimi ku Lulzim Basha ka lënë gjurmë të pashlyera: një parti ku llogaritë janë pikë e dobët në shumëzim por të sakta në mbledhje- zbritjet e drejtuara nga interesi politik.
