Në fund të nëntorit, lufta civile në Siri, në dukje e fjetur, u rindez dhe grupet rebele siriane filluan një lëvizje të re në Sirinëperëndimore. Në fillim, rebelët zunë Alepon dhe Haman dhe mëpas u zhvendosën drejt kryeqytetit, Damask, në fund duke rrëzuar regjimin e Asadit.
Rënia e regjimit të Asadit, regjimi i fundit laik arab, përfaqësonnjë fitore për islamistët, kryengritësit terroristë dhe aleatët e tyre, që posaçërisht janë SHBA dhe Shteti i Izraelit.
Uashingtoni filloi ta ndiqte publikisht dhe në mënyrë aktive këtëdrejtim në vitin 2013, kur presidenti i atëhershëm Barak Obama, gjatë një konference të përbashkët për shtyp me kryeministrin izraelit Benjamin Netanjahu, deklaroi se Asadi "duhet të largohet". Atëherë, ashtu si tani, SHBA-ja u tërhoq vazhdimishtnë konflikte rajonale në shërbim të shtetit izraelit. Tel Avividonte që në Siri të instalohej një regjim kukull, gjë që do t’ialehtësonte Izraelit të rrëmbente tokat në Sirinë jugore.
Ky kundërshtim ndaj regjimit të Asadit u shit si kundërshtim ndaj abuzimeve të supozuara të Asadit ndaj të drejtave të njeriut, megjithëse krimet e luftës të supozuara të Asadit tani dukenpothuajse të çuditshme në krahasim me masakrën e vazhdueshme të grave dhe fëmijëve nga shteti izraelit në Gaza.
Ashtu si Tel Avivi nuk respekton asnjë ligj ndërkombëtar ose kufizime për luftën e imponuar nga teoria e luftës së drejtë, poashtu edhe shteti izraelit nuk ngurron të mbështesë terroristët kur ata janë të dobishëm për rrëzimin e armiqve më të fortë të Izraelit.
Për vite të tëra, SHBA-ja ka mbajtur mijëra trupa në Siri dhe tani ka atje rreth 9,000 trupa, e, siç thotë Erik Margolis, SHBA-të “me Izraelin, i ndihmuan xhihadistët, ndërkohë që publikisht idenonconin”.
Kështu, Uashingtoni dhe Tel Avivi së bashku kanë mbështeturprej kohësh ata që në thelb janë shtojca të ISIS-it dhe Al-Kaedës në Siri, duke përfshirë degën e Al-Kaedës Hayat Tahrir al-Sham (HTS), të kryesuar nga Abu Mohammad al-Julani. Tani, metriumfin e islamistët ndaj shtetit laik të Sirisë, Julani mbajti një fjalim fitoreje në xhaminë Umajad në Damask, duke deklaruar suksesin e "muxhahidinëve".
Julani ka qenë udhëheqësi i Frontit al-Nusra, që ishte dega e Al-Kaedës në Siri. Në vitin 2016, Julani u riparaqit me pretendimet se ndërpreu lidhjet me Al-Kaedën, si dhe ndryshoi emrin e grupit të tij në Jabhat Fatah al-Sham, i cili u bashkua me grupe të tjera islamike për të formuar HTS në 2017.
Me fundin e regjimit laik të Sirisë vjen një tjetër goditje shkatërruese për komunitetet në pakësim të të krishterëve në Levant dhe në përgjithësi në Lindjen e Mesme.
Për të paktën njëzet vjet, Uashingtoni është përfshirë sistematikisht në politika që kanë shkatërruar komunitetet e krishtera të lashta në Lindjen e Mesme. Ndërhyrja dhe pushtimiamerikan i Irakut në vitin 2003 shkatërroi atje regjimin laik, icili kishte siguruar mbrojtje ligjore për të krishterët. Në vazhdën e luftës së Bushit, dhuna dhe hakmarrja kundër të krishterëve u shumuan. Lufta e Bushit atje krijoi në thelb një vakuum pushteti që lejoi ngritjen e bandave islamiste në të gjithë Irakun, duke kulmuar me ngritjen e ISIS-it, i cili shkatërroi sistematikisht vendet e shenjta të krishtera dhe vetë të krishterët në të gjithë Irakun verior.
Ndërsa pretendon se është kundër islamit radikal, administrata e Bushit dhe çdo president tjetër më pas, ka zgjedhur të bëjë aleancë me disa prej regjimeve islamike më brutale të Lindjes së Mesme, veçanërisht Arabinë Saudite, e cila e ka nxjerrë krejtësisht të jashtëligjshëm krishterimin për breza. Në vend tëkësaj, SHBA-ja është vënë kundër regjimeve të rajonit, që nëfakt tolerojnë dhe sigurojnë disa mbrojtje ligjore për të krishterët, përkatësisht Sirinë (nën Asadin) dhe Iranin.
Me largimin e Asadit, ka të ngjarë që komunitetet e krishtera në Siri të vuajnë siç kanë ndodhur në Irak. Ka të ngjarë të shohim valët dhune islamiste kundër kishave dhe komuniteteve tëkrishtera, vendosje të detyruar të hixhabit dhe elemente të tjera të veshjes islamiste në të gjithë vendin. Duke pasur parasysh se grupi fitues në thelb është al-Kaeda, mund të pritet që t’u vihetdinamit edhe faltoreve dhe kishave të lashta të krishtera.
Siria, në fund të fundit, është shtëpia e Damaskut ku Apostulli Shën Pal u bë fillimisht i krishterë dhe u pagëzua nga Shën Anania e Damaskut. Siria ishte një qendër e rëndësishme e teologjisë së krishterë në shekujt e hershëm nën Etërit e Kishës si Efrem Siriani. Deri më sot, por ndoshta jo për shumë kohë, grupet e lashta të krishterësh falin Liturgjinë Hyjnore në aramaisht, gjuhën e Krishtit.
Kjo shpejt mund të zhduket pasi krishterimi po detyrohet ështëtë fshehë nga duart e këtyre aleatëve të Uashingtonit dhe Izraelit.
https://mises.org/power-market/neocons-and-state-israel-finally-get-their-regime-change-syria?
