Claude Palmero ka qenë për më shumë se njëzet vite kujdestari i llogarive të familjes Grimaldi dhe i pasurive të kurorës, fillimisht me Rainier III dhe më pas me Albert II. I shkarkuar në vitin 2023, njeriu që sot po trondit Principatën e Monaco ndodhet në qendër të një beteje të gjatë gjyqësore dhe publikon librin “Monaco interdit” (editions Nouveau Monde), ku përshkruan nga brenda raportet e forcës që drejtojnë Monte Carlo, nga oligarkia e pasurive të paluajtshme te përdorimi i “fondeve speciale”.
“Nuk dua të hakmerrem, por të nxis transformimin drejt një shteti modern”, thotë në telefon Palmero, 69 vjeç, duke kujtuar se kishte besuar se princi Albert do të sillte rinovimin që Monte Karlo kishte nevojë.
Kur ndryshoi mendim?
“Kurorezimi i Albertit në vitin 2005 kishte ndezur shumë shpresa, jo vetëm tek unë. Fillova të kuptoj se nuk donte të ishte vërtet një princ reformator mes viteve 2012 dhe 2013, kur nisën diskutimet për zgjerimin e principatës në det. Alberti shmangu konfliktin me oligarkinë e ndërtuesve për të mos u përballur me probleme dhe për të vazhduar t’u përkushtohej gjërave që pëlqen më shumë: sportit, festave dhe grave”.
Në libër ai përmend Patrice Pastor si qendrën e gravitetit të pushtetit imobiliar në Monte Karlo.
“Principata e Monakos është një mikro-shtet i pasur, me buxhet të balancuar, por shumë më pak i fuqishëm se promotorët e pasurive të paluajtshme, sidomos se Patrice Pastor. I kisha propozuar princit masa për të ndryshuar ekuilibrat në favor të shtetit, për shembull krijimin e një kompanie publike që të shfrytëzonte pronat shtetërore. Që nga ai moment rashë në dizfavor deri në përjashtimin tim”.
Cilat misione të tjera i kishte besuar Princi Albert?
“Kisha menaxhimin e ‘fonds à destination spéciale’, fonde nga të cilat princi merrte sipas dëshirës. Kam përmendur rastin e 90 mijë eurove të paguara për të blerë foto komprometuese. Më herët, në vitin 2003, kur lindi djali jashtëmartesor Alexandre nga marrëdhënia me Nicola Coste, misioni im ishte të siguroja që lajmi të mbetej sekret. Një herë tjetër princi më kërkoi të gjeja një apartament me diskrecion maksimal. E gjeta dhe, për të garantuar edhe më shumë privatësi, e mora me qira në emrin tim”.
Pasi i publikoi këto elemente private në libër? Shumë thonë se udhëhiqet nga hakmarrja.
“Nuk dua të hakmerrem, por të shkaktoj një reagim tek monegaskët. Është koha të braktiset kultura e errësirës dhe gënjeshtrës, për të krijuar një shtet modern me drejtësi dhe media të pavarura. Megjithatë, nuk kam zbuluar as një të katërtën e asaj që di. Jam kufizuar duke mbrojtur veten kur u akuzova për përdorimin e fondeve speciale apo për apartamentin e marrë me qira në emrin tim”.
Në libër i kushton një kapitull edhe Charlène, të përshkruar si një “princeshë e trishtuar”. E kishte njohur nga afër?
“Jo shumë, ajo ka bërë gjithmonë një jetë të tërhequr. Jam marrë me kontratën e martesës dhe mund të përgënjeshtroj zërat për një tentativë arratisjeje para dasmës. Nëse Charlène do të kishte dashur të largohej me helikopter apo avion, do ta kishin ndalur në pistën e Nicës dhe do ta kishin detyruar të kthehej për martesën. Së fundmi, për fat të mirë, duket më e qetë dhe më e çliruar”.
Për Caroline ai flet për rivalitet me vëllain dhe një sistem ndikimi përmes fëmijëve Casiraghi.
“Caroline është inteligjente, karizmatike dhe ambicioze. Ky kombinim bëri që të mos pranonte kurrë që të sundonte vëllai i saj. Ajo e konsideronte veten më të denjë. Dhe e dinte se Rainier kishte menduar seriozisht ta vendoste atë në vend të Albertit. Sot, nga sa di unë, ajo e ka zhvendosur këtë ambicie te fëmijët e saj”.
Çfarë ishte “Monaco Intelligence Service”?
“Këtu hyjmë në parodi. Princi donte informacion ekskluziv për disa persona dhe krijoi Monaco Intelligence Service, duke ia besuar një gazetari tabloid, Robert Eringer, që pretendonte se kishte punuar për CIA-n. U tregua një personazh jo serioz dhe edhe vetë princi e kuptoi këtë në fund”.
Principata e akuzon për abuzim me pushtetin dhe tradhti të besimit.
“Beteja gjyqësore është ende në vazhdim. Prej tre vitesh ka shumë denoncime dhe hetime, pa u arritur asnjëherë në gjyq. E vetmja akuzë zyrtare ka ardhur më 30 janar për mbajtje të dokumenteve të sekretit hetimor. Gjatë një kontrolli në shtëpinë time gjetën procesverbale që m’i kishte dhënë vetë princi. Më akuzojnë mua sepse Alberti gëzon imunitet. Është një akuzë që nuk më shqetëson shumë”.
A jeton ende në Monte Karlo?
“Po, sigurisht. Ec në rrugë me kokën lart. Nuk kam asnjë arsye të largohem”.
Pse libri nuk do të shitet në principatë?
“Më duket prova e radhës e omertës. E di që italianët e kuptojnë këtë term. Në Monte Karlo ekziston një omertà ku drejtësia është bashkëfajtore”.
